Het was weer zover

Tijden gaat het goed en zit ik op één lijn met mijn baasje. Een knipoog, een gebaar en we begrijpen elkaar, maar deze week was het weer hopeloos. Ze begreep er geen snars van. Onze connectie was verbroken.

Zo liep ik van de week in het duin, tussen de middag, met lunch tijd. Het was warm, eigenlijk te warm voor het losloopgebied tegenover het zorghuis. Maar ja, je moet toch wat. Even de benen strekken is wel essentieel op zo’n dag. We lopen dus samen even de bekende paadjes. Tot zover is er niets aan de hand.

Dan slaat mijn baasje rechts af. Terwijl we altijd rechtdoor lopen. “Hannes, we nemen de korte route. Het is te warm voor een langere wandeling. Ga je mee?” En zonder mijn antwoord af te wachten, loopt ze het duin af. Ik sta perplex. Hoezo een korte route, hoezo minder lang wandelen? Oké, het is wel warm maar toch.

Terwijl ik mijn baasje nakijk en zie verdwijnen tussen het helmgras, besluit ik om toch de lange route te lopen. Baasje kan de boom in. Ik heb recht op mijn vrije tijd dus ik ga gewoon voorwaarts. Het duurt niet lang of ik heb het warm. Te warm. Ik duik een konijnenhol in. Graaf het gat nog wat dieper en parkeer mijn kont in de schaduw.

En dan hoor ik haar. Brullend over het terrein. “Hannes! Hannes, waar ben je? Hannes!” Aan elke voorbijganger hoor ik haar vragen of ze een boxer hebben gezien. Ze loopt naar links, ze loopt naar rechts, totdat een dame zegt dat ik mijzelf in gegraven heb ik een konijnenhol. Verder op, voorbij het duin.

Als het baasje even later voor mijn neus staat, heeft ze rode wangen, het zweet staat op haar voorhoofd. Ik denk nog, maak je niet zo druk. Is niet goed voor bloeddruk als de temperatuur boven de dertig graden komt. Ze klinkt opgelucht, mijn baasje. Ze is blij dat ze mij weer gevonden heeft. Tja, als je gewoon met mij was meegelopen, dan had je mij ook niet hoeven te zoeken, denk ik nog.

Een dagje later lopen we ‘s avonds over het strand te banjeren. We slalommen om de mensen heen. Het is nog druk op deze prachtige zomeravond. Voordat ik het baasje los durf te laten, moeten we flink doorstappen, voorbij de toeristen, voorbij het naaktstrand en dan pas is het rustig genoeg om haar te laten gaan. Aan de rand van het strand zijn een stel jongens aan het voetballen. Als één van de jongens de bal schiet, rolt het ding vlak voor mijn voeten langs.

Het is het enige voorwerp op het strand dat boven het zand uit steekt. Die bal torent hoog boven alle zandhoopjes en schelpen uit. Dus wat doe je dan als recht geschapen boxer? Dan til je je poot op om te markeren dat de bal van jou is. Zelf gevonden. Ik ledig dus mijn volle blaas op de bal. De spetters vliegen in het rond. Opnieuw heeft mijn baasje rode wangen. Dit keer niet van de warmte, maar van schaamte. De jongens kunnen er wel om lachen. Ik druppel nog wat na. “Hannes, moest dat nou? Dat doe je toch niet,” zucht mijn baasje.

Echt wel…