Blij ei

“Hij is nog jong zeker”. Minstens 1 keer per dag wordt dit aan mijn baasje gevraagd als ze mij voorbij zien stuiven in de duinen. Baasje knikt dan bevestigd, “Heel jong, 4,5 is hij” zegt ze dan met een vette knipoog. “Hannes is in zijn tweede pubertijd en voelt zich daardoor nog heel jong”. Nou is 4,5 jaar nog niet echt oud voor een boxer maar de puberleeftijd ben ik wel gepasseerd. Mijn enthousiasme en mijn slanke bouw doet iedereen denken dat ik nog niet droog ben achter mijn oren, maar het tegendeel is waar.

Van de week kwam ik in de duinen een andere boxerreu tegen. Wat compactere bouw, egaal bruin en een zwarte snoet met al veel grijze haren. Zelfs zijn wenkbrauwen waren al aan het verkleuren. “Hoe oud is je boxer?” vroeg mijn baasje aan de eigenaar, met de verwachting dat ‘Brammetje’ al op leeftijd zou zijn. Nou nee, Bram en ik scheelden maar twee maandjes. Hij zou in november 5 worden en ik word 5 in januari.

En zou zie je maar, op uiterlijk mag je niet oordelen. Daar ga je steevast de mist mee in en van gedrag kan je ook al niets zeggen want waar ik een dubbele dosis enthousiasme in mijn lijf heb, zijn er ook boxers met iets minder energie.

Toen ik net bij mijn nieuwe baasjes woonde, begroette ik vooral iedereen behalve mijn baasjes. Er kon amper een wiebelbil vanaf en ook mijn staartje bleef in een neutrale stand hangen. De overgang van het ene gezin naar het andere gezin was groot. En ik wist een poosje gewoon niet waar ik aan toe was.

Inmiddels zijn we ruim een half jaar verder en vreet ik mijn baasjes op als ze thuis komen. Al zijn ze vijf minuten weg geweest, of alleen maar naar het toilet, ik ga compleet uit mijn panty. Mijn kont wiebelt bijna van mijn borstkas af en mijn staart maakt overuren. Nog even en ik stijg op.

Ja, we zijn aan elkaar gewend geraakt. En mijn ‘normale’ karakter neemt steeds meer de overhand en mijn onstuimige ik is veranderd in ‘blij ei’. Vrolijk, uitbundig, dat is gebleven. Maar er zijn steeds meer momenten dat ik spontaan een tukkie doe en helemaal niet zo druk meer ben.

Het mooiste moment van de dag is na het avondwandeling rond een uurtje of zeven. Ik heb dan gegeten, gepoept en gewandeld. Als ik dan thuiskom wil ik steevast stoeien. Liefst met het baasje zelf. Ik val haar voeten aan, haar handen en de rest van haar lijf. Speelgoed zat hoor maar het leukste speelgoed is de baas. Rollebollend gaan we door de kamer, achter elkaar aan jagend en elkaar uitdagen. Ik mep met mijn grote poten en probeer mijn tong in haar rechterneusgat te boren. Zij doet allerlei pogingen om mij van haar af te houden of in ieder geval niet te veel blauwe plekken te krijgen want ik ben sterk en supersnel. Ons stoeimomentje eindigt altijd op dezelfde manier. Dit ‘blije ei’ wordt in een houtgreep genomen en plat op de grond geduwd. Baasje dicht tegen mij aan en van het een op het andere moment geef ik mij over en val ik in slaap tussen de benen van mijn baasje. Een beter plekje is er niet te bedenken.

En zo eindigde ook gisteren mijn avond in een dubbele nekklem van mijn baasje. Vast in haar armen, slaakte ik een diepe zucht. Het leven is goed, is mooi, ik ben een blij ei. Jammer dat mijn baasje dan nog een laatste opmerking moet maken. “Hannes, zie ik nu eerste grijze haren op je wangen?”