De fiets

“Natuurlijk mag je de auto lenen. Eén week, oh toch liever twee weken. Is prima hoor, kom maar halen”. Aan de telefoon is baasje en haar jongste pup. Jongste heeft geen eigen auto en wil graag Tweety lenen, het gele wagentje waar baasje en ik het hele land mee rond toeren.

Allemaal leuk en wel, mopper ik naar het baasje, maar hoe komen we dan op het werk als er geen auto bij ons huis staat. Ik kijk mijn baasje aan als ze de telefoon heeft neergelegd. “Fietsen, Hannes, gewoon fietsen. Het is prachtig weer de komende tijd, dus ik zie geen problemen. We fietsen toch wel vaker?”

Tja, één keer naast de fiets rennen per week, is dan ook geen probleem. Twee keer naast de fiets richting werk, vind ik wel wat veel maar drie keer in dezelfde week naast de fiets, dat kan toch echt niet. Ik begraaf mijn kop in mijn kussen en hoop dat jongste pup zich toch bedenkt.

Maandagochtend half 8, baasje zet de fiets buiten en koppelt de kar er achter. “Kom op Hannes, het is tijd om te vertrekken. En nee, we gaan niet met de auto want die wordt straks opgehaald. Met een schuin oog kijk ik naar de fietskar die , zoals gewoonlijk, voor de sier aan de fiets wordt vastgemaakt. Zelden mag ik er in. “Alleen voor nood, Hannes, alleen voor nood”. Dus in een sukkeldrafje stap ik voorwaarts. Mijn humeur is al in mijn linkerteen gezakt.

Op het werk aangekomen pieker ik mij suf. Hoe kan ik er nu voor zorgen dat ik niet alle werkdagen de klos ben? Aan het einde van de dag heb ik nog geen oplossing, dus er zit niets anders op dan weer naast de fiets te gaan staan en dezelfde route weer terug te lopen. We zijn nog geen twee meter verder als baasje af stapt. Hoopvol kijk ik haar aan; “mag ik in de kar?” Baasje loopt om de fiets heen, voelt aan de band, zucht en zegt; “Hannes, wat een pech, lekke band. Hoe komen we nu thuis zonder anderhalf uur te lopen?” En ik denk… voorzienigheid.

De oplossing wordt gevonden in de auto van opa en prinsheerlijk zit ik in de achterbak. Met een brede grijns op mijn snoet.

Dinsdag is mijn thuiswerkdag, dus baasje gaat met opa’s auto terug naar het werk en ik draai mij nog een keer om in de mand. Op het werk in de lunchpauze haalt baasje de plakspullen te voorschijn en haalt de achterband, zo goed en zo kwaad van de fiets. Helaas, de band is al zo vaak gemaakt dat ‘ie nu niet meer te redden is. Een collega brengt baasje met fiets thuis.

Op woensdag bindt baasje een plankje met vier wielen onder de achterkant van de fiets. De fietsenmaker glimlacht bij het zien van de constructie. “Een hondje onder de fiets. Goeie oplossing” grinnikt hij. “Kom hem over twee uur maar halen.”

Dus twee uur later staan baasje en ik bij de fietsenmaker. Veel te snel naar mijn zin, want hoe langer de fiets niet fietst, hoe meer kans dat we op een andere manier naar het werk gaan. “Oh”, zegt hij, “een echt hondje. Of zeg maar gerust hond. Laat maar los hoor. We zijn wel wat gewend in de werkplaats.” Ik laat mij dat geen twee keer vertellen. Met een sprintje ren ik de werkplaats door. Ik begroet de medewerkers onstuimig. Hier een kus, daar een duw. Dan zie ik een schroevendraaier op de grond liggen. Zal ik, durf ik? Ik pak de schroevendraaier op en ren richting de fiets, want met een beetje mazzel, kan ik de schroevendraaier ergens tussen steken en ….

Helaas was baasje sneller. “HANNES! FOEI!!

De andere dagen heb ik braaf naast de fiets gelopen…

Vergelijkbare berichten

  • Promotie!

    “Hannes, mocht je soms behoefte hebben om even rust te nemen, gewoon een pauze tijdens het werk, dat kan hoor, dat mag.” Ik sta in de gang van de kantoorruimtes en ben in gesprek met de directeur. Eens in de zoveel tijd praten we even bij over mijn werkzaamheden als speurhond in het woonzorg centrum….

  • De fanclub

    “Hannes! Hannes!” Ik sta bovenaan de strandopgang met mijn twee baasjes en kijk om mij heen. Waar komt die stem vandaan en waar ken ik die stem toch van? Het zijn niet mijn baasjes die roepen want die staan naast mij. Nee, de stem klinkt veel jonger. En dan staat ze voor mij. Uit het…

  • Collega’s

    Zo maar een maandagochtend. Ik loop vanuit de parkeerplaats van mijn werk door de straatjes van Noordwijk naar zee. Het is te vroeg en vooral te donker om door de duinen te struinen. Ondanks mijn kerstverlichting om mijn nek, ben ik dan niet goed te zien voor mijn baasje dus dan maar over het strand…

  • Je bent van mij

    Zaterdagochtend, stralend weer met een zonnetje. De fiets staat al buiten als baasje mij roept. “Kom op Hannes, luie donder, tijd om even de benen te strekken.” Met moeite kom ik uit de mand, want ik ben nog steeds geen vroege vogel terwijl mijn baasje altijd voor 8 uur ‘s ochtends al naar buiten gaat….

  • De Neus

    Voor een hond is de neus het meest belangrijke orgaan. Een meesterwerk van de natuur. De neus is als een vingerafdruk van de hond met een eigen uniek patroon. Ik ben zelf bijzonder trots op mijn dopneus, geflankeerd door zacht witte fluwelen wangetjes zodat hij er extra goed uitspringt. Maar om nou te zeggen dat…

  • Synchroon

    Hoe bijzonder is het om te zien en te merken dat hoe langer baasje en ik bij elkaar zijn, hoe beter we op elkaar ingespeeld raken. We snappen elkaar, we vertrouwen elkaar en we hebben steeds beter in de gaten wat een ander nodig heeft. Dat maakt het samen wandelen ook lekker eenvoudig. Ik vertel…