De fiets

“Natuurlijk mag je de auto lenen. Eén week, oh toch liever twee weken. Is prima hoor, kom maar halen”. Aan de telefoon is baasje en haar jongste pup. Jongste heeft geen eigen auto en wil graag Tweety lenen, het gele wagentje waar baasje en ik het hele land mee rond toeren.

Allemaal leuk en wel, mopper ik naar het baasje, maar hoe komen we dan op het werk als er geen auto bij ons huis staat. Ik kijk mijn baasje aan als ze de telefoon heeft neergelegd. “Fietsen, Hannes, gewoon fietsen. Het is prachtig weer de komende tijd, dus ik zie geen problemen. We fietsen toch wel vaker?”

Tja, één keer naast de fiets rennen per week, is dan ook geen probleem. Twee keer naast de fiets richting werk, vind ik wel wat veel maar drie keer in dezelfde week naast de fiets, dat kan toch echt niet. Ik begraaf mijn kop in mijn kussen en hoop dat jongste pup zich toch bedenkt.

Maandagochtend half 8, baasje zet de fiets buiten en koppelt de kar er achter. “Kom op Hannes, het is tijd om te vertrekken. En nee, we gaan niet met de auto want die wordt straks opgehaald. Met een schuin oog kijk ik naar de fietskar die , zoals gewoonlijk, voor de sier aan de fiets wordt vastgemaakt. Zelden mag ik er in. “Alleen voor nood, Hannes, alleen voor nood”. Dus in een sukkeldrafje stap ik voorwaarts. Mijn humeur is al in mijn linkerteen gezakt.

Op het werk aangekomen pieker ik mij suf. Hoe kan ik er nu voor zorgen dat ik niet alle werkdagen de klos ben? Aan het einde van de dag heb ik nog geen oplossing, dus er zit niets anders op dan weer naast de fiets te gaan staan en dezelfde route weer terug te lopen. We zijn nog geen twee meter verder als baasje af stapt. Hoopvol kijk ik haar aan; “mag ik in de kar?” Baasje loopt om de fiets heen, voelt aan de band, zucht en zegt; “Hannes, wat een pech, lekke band. Hoe komen we nu thuis zonder anderhalf uur te lopen?” En ik denk… voorzienigheid.

De oplossing wordt gevonden in de auto van opa en prinsheerlijk zit ik in de achterbak. Met een brede grijns op mijn snoet.

Dinsdag is mijn thuiswerkdag, dus baasje gaat met opa’s auto terug naar het werk en ik draai mij nog een keer om in de mand. Op het werk in de lunchpauze haalt baasje de plakspullen te voorschijn en haalt de achterband, zo goed en zo kwaad van de fiets. Helaas, de band is al zo vaak gemaakt dat ‘ie nu niet meer te redden is. Een collega brengt baasje met fiets thuis.

Op woensdag bindt baasje een plankje met vier wielen onder de achterkant van de fiets. De fietsenmaker glimlacht bij het zien van de constructie. “Een hondje onder de fiets. Goeie oplossing” grinnikt hij. “Kom hem over twee uur maar halen.”

Dus twee uur later staan baasje en ik bij de fietsenmaker. Veel te snel naar mijn zin, want hoe langer de fiets niet fietst, hoe meer kans dat we op een andere manier naar het werk gaan. “Oh”, zegt hij, “een echt hondje. Of zeg maar gerust hond. Laat maar los hoor. We zijn wel wat gewend in de werkplaats.” Ik laat mij dat geen twee keer vertellen. Met een sprintje ren ik de werkplaats door. Ik begroet de medewerkers onstuimig. Hier een kus, daar een duw. Dan zie ik een schroevendraaier op de grond liggen. Zal ik, durf ik? Ik pak de schroevendraaier op en ren richting de fiets, want met een beetje mazzel, kan ik de schroevendraaier ergens tussen steken en ….

Helaas was baasje sneller. “HANNES! FOEI!!

De andere dagen heb ik braaf naast de fiets gelopen…