Via deze blog kan je de avonturen van Hannes volgen. Hoe hij, als echte boxer, door het leven hupst, zijn staart bijna van zijn kont af wiebelt en hoe hij er voor zorgt dat er veel te lachen valt. Gehannes met Hannes verschijnt elke week.
“Is het niet saai Hannes, altijd naar het strand? De zee ziet er toch altijd hetzelfde uit en het strand is zand. Zit tussen je tenen, hangt aan je vacht en kriebelt in je ogen. Ben je er nou nooit eens op uit gekeken?” Eigenlijk niet. Neem nou vorige week. Baasje en ik kwamen aanrijden…
Van nature ben ik een behulpzaam type. Ik help waar ik kan. Gevraagd en ongevraagd. En ook deze week heb ik mijn beste beentje voor gezet. Zo heeft het met regelmaat geregend. Maar er waren ook zeker momenten dat het droog was buiten. Om geen risico te lopen om nat te worden, nam mijn baasje…
“Zal ik je naar huis brengen Hannes?” Vraagt opa door de telefoon. Het is vrijdagmiddag 5 uur. Einde van de werkweek. Het komt met bakken naar beneden en baasje en ik zijn met de fiets. “Je mag ook mijn auto meenemen hoor Hannes”, zegt opa. Opa en oma wonen dicht bij mijn werk. Opa’s auto…
Mijn baasje heeft last van zwaartekracht, zegt ze. “Ja Hannes, alles gaat hangen, behalve mijn tandvlees, dat kruipt omhoog.” Ze staat dan voor de spiegel te draaien en zwaait met haar kipfiletjes die onder haar armen hangen. Ook de potloodtest voor haar sinaasappeltjes doorstaat ze niet meer. “Het mooie is er af, Hannes. En wacht…
Mensen hebben regeltjes en hokjes. Alles gaat via structuren, plannen en orde. Ik, ik leef in chaos, volgens de natuur en doe wat in mij op komt. Dat gaat natuurlijk niet altijd samen. Neem nou het strand. Enorme borden staan er bij de strandopgang. Wat je wel mag, wat je niet mag, wanneer je iets…
Als ik woensdagmiddag, na een kort ritje met de auto, aankom bij de dierenartsenpraktijk wordt ik luidkeels welkom geheten. Drie dames in blauwe jassen zijn het welkomstcomité en roepen in koor: “Hannes, leuk dat je er bent. Speciaal voor jou hebben we de wachtruimte leeg gemaakt dus kom binnen.” Ik laat mij dat geen twee…
Vorige week vertelde ik dat Tweety, ons gele autootje, uit logeren is. Daarom moet ik bijna elke dag met de fiets naar het werk, het strand, het bos. Op zich niet zo erg, want het is prachtig weer, maar ik ben liever lui dan moe dus ik vind er wel wat van. Jullie advies; “spring…
“Natuurlijk mag je de auto lenen. Eén week, oh toch liever twee weken. Is prima hoor, kom maar halen”. Aan de telefoon is baasje en haar jongste pup. Jongste heeft geen eigen auto en wil graag Tweety lenen, het gele wagentje waar baasje en ik het hele land mee rond toeren. Allemaal leuk en wel,…
Tijden gaat het goed en zit ik op één lijn met mijn baasje. Een knipoog, een gebaar en we begrijpen elkaar, maar deze week was het weer hopeloos. Ze begreep er geen snars van. Onze connectie was verbroken. Zo liep ik van de week in het duin, tussen de middag, met lunch tijd. Het was…
Twee keer per week, soms een keertje meer, maar liever niet minder, sta ik voor zijn deur. Ik weet de weg van mijn huis naar zijn huis feilloos te vinden. Ik loop de route met mijn ogen dicht, evenals mijn drie voorgangers. Ik wandel naar Kees, om samen uit te gaan. Kees en mijn baasje…
