Ik heb een cluppie opgericht…

Haar eerste boxer had een licht getint tijgervelletje en een donkere snoet. Elke boxer die daarna kwam had steeds meer wit in het gezicht en op het lijf. En kijk nu naar mij, Hannes. Van de vijf boxers op een rij die bij mijn baasje hebben gewoond, ben ik toch de knapste. Ik draag drie witte sokjes en een witte kniekous. Een bijna symmetrische tekening heb ik op mijn toet met veel wit. Uiteraard heb ik een wit puntje op mijn staart, een geweldig tijgervelletje en als klap op de vuurpijl draag ik een witte sjaal om mijn nek. Hoe gedistingeerd is dat. Ik ben echt de knapste boxer in het westelijk halfrond, maar waarom hoor ik dat vrouwmens toch zachtjes zingen… “ik heb een kluppie opgericht voor boxers met een lelijk gezicht, je bent erbij, je bent erbij….”

Ik zit voor het baasje. Mijn kinnebakkes rust op haar knie. Mijn ogen zijn half dicht gevallen want ze kriebelt achter mijn oren met haar vingers. Doordat ik mij volledig ontspan, past mijn tong niet meer in mijn centenbak. Bijna twee centimeter roze vlees hangt uitgedroogd over mijn onderlip. Mijn bovenlip is naar binnen gevouwen zodat mijn hoektanden zichtbaar zijn geworden. Dat is toch niet lelijk? Dat is gewoon een relaxstand bij menig boxertje.

Terwijl het baasje doorgaat met kriebelen en mijn tong steeds meer gaat hangen, blijft ze zachtjes zingen in mijn oor…. “je bent erbij, je bent erbij” Heeft mijn baasje wel eens naar zichzelf gekeken? Alsof zij moeders mooiste is.

Ach, ik ga mij ook niet druk maken, ik zie mijzelf toch bijna nooit. Laat ik maar luisteren naar mijn nieuwe koosnaampjes. Hannes is natuurlijk een mooie Friese naam, maar na een kleine drie weken heb ik toch ook heel wat andere variaties voorbij horen komen. Springveer, bijvoorbeeld of dondersteen, Mafkees komt ook regelmatig voorbij evenals het woordje NEE, maar of dat nu een koosnaampje is, betwijfel ik. “Het is een vogel, een vliegtuig, nee het is SuperHannes” die hoor ik vaak als ik al vliegend door de kamer hups en met vier poten los kom van de grond. Ja, SuperHannes is toch wel een geweldige koosnaam.

Bij de laatste ronde van de avond loopt ook de grote baas mee. Ik loop graag voorop, laat de rest maar volgen. Baasje en baas praten over mij, dat kan ik horen. Hoe mooi ik ben, zo slank en zo hoog op de poten. Mijn staartje gaat steeds hoger staan. Mijn strakke billen komen nog beter in beeld. Ik hoor mijn baasje weer zachtjes zingen. “Ik heb een cluppie opgericht voor boxers met een blote billen gezicht, je bent erbij, je bent erbij”. Waarbij mijn grote baas mompelt; “Wat is dat nou voor een bijzondere tekening onder zijn staart? Het lijkt wel een konijntje in de koplampen of een reetje met een witte pluizen staart. Het zijn gewoon twee bruine billen met een witte streep in het midden, die in het donker licht geeft.”

Terwijl mijn baasje blijft zingen “een boxer met een blote billen gezicht” roept mijn grote baas in ene uit, terwijl hij naar mijn kontje staart; “Onze nieuwe hond heeft gewoon een permanent maandverbandje op zijn gat zitten!”

Tja, wat kan je daar nog op zeggen?

Vergelijkbare berichten

  • Fietskar

    Zoals jullie weten “moet” ik nogal veel bij mijn nieuwe baasje. Ik “moet” elke dag vroeg op, ik “moet” veel wandelen en elke dag de duinen in. Ik “moet” vier dagen in de week mee naar het werk van baasje (eigenlijk alleen maar omdat ik thuis de boel verbouw, ook al is de grote baas…

  • De erfenis

    In dit huishouden ben ik niet de eerste boxer. Oh nee, mijn baasjes hebben al vier andere boxers gehad. En elke boxer erft iets van de vorige. Zo heb ik van mijn voorganger Droppie zijn heerlijke stretcher geerfd. Mijn kussen ligt daar prima op. Ik heb ook allerlei andere dingen gekregen zoals een zwemvest, riemen,…

  • De fanclub

    “Hannes! Hannes!” Ik sta bovenaan de strandopgang met mijn twee baasjes en kijk om mij heen. Waar komt die stem vandaan en waar ken ik die stem toch van? Het zijn niet mijn baasjes die roepen want die staan naast mij. Nee, de stem klinkt veel jonger. En dan staat ze voor mij. Uit het…

  • Thuis

    3 maanden geleden is het pas, dat ik hier kwam wonen. Tijd vliegt, lijkt het wel. We krijgen een ritme, we raken op elkaar ingesteld. “Reken maar op een jaar” zei mijn nieuwe baasje, dan snappen we elkaar, dan kunnen we met elkaar lezen en schrijven.” Dat laatste betwijfel ik zeer want mijn lees- en…

  • Vreemd gegaan

    Zondagochtend, het is half 7. Mijn baasje staat al voor mijn neus. “Er uit, er uit, de dag gaat beginnen”. En zo sjokken we buiten voor een ommetje rond. Meestal betekent het vroege opstaan dat we iets leuks gaan doen waar we op tijd bij moeten zijn, baasje en ik. Maar na de lange wandeling…

3 reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *