Ik heb een cluppie opgericht…

Haar eerste boxer had een licht getint tijgervelletje en een donkere snoet. Elke boxer die daarna kwam had steeds meer wit in het gezicht en op het lijf. En kijk nu naar mij, Hannes. Van de vijf boxers op een rij die bij mijn baasje hebben gewoond, ben ik toch de knapste. Ik draag drie witte sokjes en een witte kniekous. Een bijna symmetrische tekening heb ik op mijn toet met veel wit. Uiteraard heb ik een wit puntje op mijn staart, een geweldig tijgervelletje en als klap op de vuurpijl draag ik een witte sjaal om mijn nek. Hoe gedistingeerd is dat. Ik ben echt de knapste boxer in het westelijk halfrond, maar waarom hoor ik dat vrouwmens toch zachtjes zingen… “ik heb een kluppie opgericht voor boxers met een lelijk gezicht, je bent erbij, je bent erbij….”

Ik zit voor het baasje. Mijn kinnebakkes rust op haar knie. Mijn ogen zijn half dicht gevallen want ze kriebelt achter mijn oren met haar vingers. Doordat ik mij volledig ontspan, past mijn tong niet meer in mijn centenbak. Bijna twee centimeter roze vlees hangt uitgedroogd over mijn onderlip. Mijn bovenlip is naar binnen gevouwen zodat mijn hoektanden zichtbaar zijn geworden. Dat is toch niet lelijk? Dat is gewoon een relaxstand bij menig boxertje.

Terwijl het baasje doorgaat met kriebelen en mijn tong steeds meer gaat hangen, blijft ze zachtjes zingen in mijn oor…. “je bent erbij, je bent erbij” Heeft mijn baasje wel eens naar zichzelf gekeken? Alsof zij moeders mooiste is.

Ach, ik ga mij ook niet druk maken, ik zie mijzelf toch bijna nooit. Laat ik maar luisteren naar mijn nieuwe koosnaampjes. Hannes is natuurlijk een mooie Friese naam, maar na een kleine drie weken heb ik toch ook heel wat andere variaties voorbij horen komen. Springveer, bijvoorbeeld of dondersteen, Mafkees komt ook regelmatig voorbij evenals het woordje NEE, maar of dat nu een koosnaampje is, betwijfel ik. “Het is een vogel, een vliegtuig, nee het is SuperHannes” die hoor ik vaak als ik al vliegend door de kamer hups en met vier poten los kom van de grond. Ja, SuperHannes is toch wel een geweldige koosnaam.

Bij de laatste ronde van de avond loopt ook de grote baas mee. Ik loop graag voorop, laat de rest maar volgen. Baasje en baas praten over mij, dat kan ik horen. Hoe mooi ik ben, zo slank en zo hoog op de poten. Mijn staartje gaat steeds hoger staan. Mijn strakke billen komen nog beter in beeld. Ik hoor mijn baasje weer zachtjes zingen. “Ik heb een cluppie opgericht voor boxers met een blote billen gezicht, je bent erbij, je bent erbij”. Waarbij mijn grote baas mompelt; “Wat is dat nou voor een bijzondere tekening onder zijn staart? Het lijkt wel een konijntje in de koplampen of een reetje met een witte pluizen staart. Het zijn gewoon twee bruine billen met een witte streep in het midden, die in het donker licht geeft.”

Terwijl mijn baasje blijft zingen “een boxer met een blote billen gezicht” roept mijn grote baas in ene uit, terwijl hij naar mijn kontje staart; “Onze nieuwe hond heeft gewoon een permanent maandverbandje op zijn gat zitten!”

Tja, wat kan je daar nog op zeggen?