Feestje?

Gisteravond, na het eten, zei baasje “Kom, tijd voor een wandeling Hannes.” Ik kwam wat langzaam uit de mand. Ben geen grote voorstander van avondwandelingen in het donker. Simpelweg, er is dan te weinig te zien. En als het regent krijg je mij al helemaal niet meer naar buiten. Samen gingen we toch, boompje snuffelen, grasje bekijken en hier en daar een ander hondje in het vizier. Rustig liepen baasje en ik richting de nieuwe woonwijk.

Het was opvallend druk op de straten. Veel honden, veel baasjes en vooral veel kinderen. In hun handen een lantaarn en een emmertje. Ik werd er een beetje onrustig van. De kinderen renden over de stoepen, schoten voortuintjes in en gilden het uit als de deur werd open gedaan. Even rustig een momentje voor mijzelf zoeken om een grote boodschap te doen, werd op deze manier toch echt ingewikkeld.

Na lang treuzelen had ik eindelijk een fatsoenlijk plekje gevonden. Net om het hoekje van een huis, in de groenstrook. De plantjes kriebelden aan mijn kontje. Ik draaide nog drie keer om mijn as om toch nog beter te kunnen persen. En net op het moment dat ik dacht dat de grote boodschap zou komen, zie ik in mijn ooghoeken iets bewegen. Een hand zonder velletje zwaait heen en weer. Spinrag rond zijn ribbenkast en de onderste helft van het linkerbeen plopt zo op de grond. Een metertje naast mij in het gras. Terwijl ik gefascineerd kijk naar het vliegende lijk, komt er een onheilspellend geluid uit de bosjes. Het lijkt alsof het lijk tot leven komt met veel boe’s en oe’s.

Ik heb snel mijn keutel ingetrokken en ben achter mijn baasje gaan staan. Met een schuin oog de bungelende botjes in de gaten houdend, hoor ik kinderen vragen om snoepjes. Nou, ik zou geen hap door mijn keel krijgen op dit moment.

“Kom op Hannes, stel je niet zo aan. Het is Halloween. De kinderen zijn op spookjacht. Zie het als een spannend verkleedfeestje.”

Ammehoela, dacht ik bij mijzelf. Feestje? Je reinste horror in het dorp. Dus gauw rechtsomkeert richting huis en rap een beetje. Hier is een boxer toch niet voor gemaakt? Geef mijn portie maar aan fikkie hoor. En pompoenen lust ik ook al niet.

Vergelijkbare berichten

  • Strike a pose

    Mijn baasje is verslaafd aan boxerfilmpjes. Als ze niets te doen heeft, dan floept haar telefoon aan en komen de meest bijzondere foto’s en filmpjes van boxers voorbij. Kijk naar mij, denk ik dan, kijk naar mij. Ik ben toch veel knapper en mooier en slimmer en tja, alles eigenlijk. Vaak kijk ik mee naar…

  • Supertrots

    Mijn baasje is nooit zo scheutig met complimentjes, in ieder geval niet richting mij. Commando’s geven, daar is ze wel goed in. “Zit. Af. Nee. Kom voor.” Alle variaties krijg ik dagelijks naar mijn hoofd geslingerd. Maar complimentjes, nee, daar is ze niet zo goed in. Natuurlijk krijg ik met regelmaat een aai over mijn…

  • Wat een weer

    Hagelwitte stranden deze week. Maar dan zonder palmbomen en ook niet de bijbehorende temperaturen. Nee, het was koud, guur, winderig en onder nul. Geen weer voor een boxer. Zonder ondervacht is de overgang van de kachel binnen naar min 2 buiten wel heel erg groot. “Een gezonde hond heeft geen jas nodig Hannes”, roept mijn…

  • Dierendag

    “Hannes, het is bijna dierendag. Heb je nog wensen? Zijn er nog dingen waarmee ik je extra kan verwennen?” En ik denk.. dierendag? Het is toch elke dag Hannes dag? Ik zou niet weten wat er anders zou moeten. Elke dag krijg ik op tijd mijn natje en droogje. Elke dag loop ik wel ergens…

  • De fanclub

    “Hannes! Hannes!” Ik sta bovenaan de strandopgang met mijn twee baasjes en kijk om mij heen. Waar komt die stem vandaan en waar ken ik die stem toch van? Het zijn niet mijn baasjes die roepen want die staan naast mij. Nee, de stem klinkt veel jonger. En dan staat ze voor mij. Uit het…