Strafregels.

“Echt Hannes, ga maar even op je plaats zitten en je zonde over denken. Had je kunnen schrijven, dan had ik je strafregels gegeven die zouden beginnen met: Ik mag niet…”
Baasje kijkt een beetje boos naar mij. Van die diepe rimpels in haar voorhoofd en haar mondhoeken hangen omlaag. Het enige wat ik gedaan heb deze week is:
Sinds lange tijd weer eens op de rug van een andere hond geklommen en ritmische bewegingen gemaakt. Ik doe het niet vaak meer maar deze reu rook echt te lekker om het niet te proberen. En hij bleef er ook zo mooi voor staan. Het schijnt niet te mogen van de baas…
Wat ik ook heb gedaan deze week is mijn poten afgeveegd aan de beige broek van mijn kantoorcollega. Ik was alleen maar enthousiast en even vergeten dat het buiten nat en vies was. Het gaf wel een bijzonder panterpatroontje, zo met die zwarte poten op die lichte broek. Collega zei nog hoopvol dat de vlekken er in de loop van de dag wel weg zouden gaan. Ze had het mis. Ook hier was mijn baas niet zo gelukkig mee…
Bij het vegen van het straatje had ik de bezem even ‘soldaat’ gemaakt. Baasje weet dat het geluid van de bezem mij helemaal gek maakt. Daarom veegt ze ook als ik niet in de buurt ben. Nu had ze de bezem nog niet opgeruimd dus ik dacht, als ik haar een handje help, dan is het zand zo opgeveegd. Kon ik er wat aan doen, dat de bezem in twee stukken door de tuin vloog? Ook daar was het baasje weer niet blij mee.
Waar baasje ook geïrriteerd over raakte deze week is mijn nieuwe gewoonte om na de strandwandeling niet mee omhoog de strandopgang op te willen. Zodra ik het idee heb dat de wandeling op z’n eindje loop, graaf ik een kuil en blijf ik er in liggen. Baasje kan roepen wat ze wil maar ik verblik of verbloos niet. Ik blijf liggen waar ik lig. Vindt ze niet grappig… Ik wel..
Vandaag was ik mee op stap naar het jongste guppie van mijn baasje. Samen zouden we dozen inpakken en spullen opruimen. Een verhuizing staan voor de deur. En ik, ja ik ben van alle markten thuis dus help gerust een handje of pootje mee. De net in elkaar gevouwen verhuisdozen, maak ik keurig weer plat met hier en daar een extra handvat erin. Handig, lijkt mij dat. Baasje dacht er anders over.
Over op plan B, het inpakken van de knuffels. Baasje stopt ze in de doos, ik haal ze er weer uit. Heel efficient want ik moest toch zeker weten of het de juiste knuffel was. Eén teddybeer was te groot voor de doos. Die werd er bovenop gezet. Leek mij niet de juiste plek, dus ik heb het ding versleept naar de voordeur. Dan kon niemand Teddy vergeten. Bleek ook al niet de bedoeling te zijn.
Baasje dacht, als ze mij mijn bal zou geven, dat ik dan minder in de weg zou lopen met het inpakken van de dozen en het uitzoeken van de spullen. Een tijdje ging het goed. Ik speelde lekker in de tuin. Smeet het ding van links naar rechts en pareerde trots rond met de bal in mijn bakkes. Toen ik genoeg in mijn eentje had gespeeld, ging ik op zoek naar baasje. Ik hoorde haar boven in één van de kamers. Ik ging keurig zitten bij de trap. Baasje had een grote zware doos in haar handen toen ze haar voet op de eerste tree zette. Ik legde mijn bal op de onderste tree.
Ook hier was mijn baasje niet erg gelukkig mee…
