Er is er één jarig
Er is er één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is de grote baas. Ik had mij er al dagen op verheugd. Grote baas is bijna jarig en bij jarig zijn hoort visite. En laat dat nou net mijn favoriete onderdeel van een verjaardag zijn. En eigenlijk is het mijn favoriete onderdeel van het leven in het algemeen.
De dag ervoor begon het al met het schoonmaken van het huis. “Aan de kant Hannes. Niet de stofzuiger opeten. Blijf van de bezem af en geef hier die stoffer.” Ik wil alleen maar helpen maar blijkbaar wordt mijn hulp niet erg gewaardeerd. Zodra ik een hap in de bezem zet, wordt er gemopperd. Nou ken ik persoonlijk geen boxer die niet gek is op bezems, stoffers en stofzuigers zonder mondstuk. We slaan er allemaal op aan en ik, ja ik, ik verscheur die dingen waar je bij staat.
Uiteindelijk komt het er op neer dat ik even op de gang wordt gezet als er gepoetst gaat worden. Voor de lieve vrede zogezegd.
Naast schoonmaakwerkzaamheden ben ik ook groot voorstanders van boodschappen inruimen. Je weet nooit wat er in die tas zit en of er misschien iets te halen valt. Dozen vol gebak, chippies, nootjes en andere snacks. Ik vind alles heerlijk en hopelijk past het allemaal net niet in de koelkast zodat het restant in mijn voerbak beland. Helaas, wat er niet in past, past wel in de mond van grote baas. “Ik ben tenslotte jarig morgen, Hannes, dus ik mag even voorproeven.”
Dan blijft er niets anders over dan mij verheugen op alle visite. Ook al woon ik hier al bijna anderhalf jaar, een echte verjaardag had ik nog niet meegemaakt in dit huisje. Natuurlijk komt er wel eens visite maar nooit veel mensen tegelijkertijd. Het huisje is niet zo groot en mijn baasjes hadden simpelweg niet het idee dat het handig was om veel mensen tegelijkertijd uit te nodigen met mij als stuiterbal erbij. Maar deze keer, eindelijk, zou het toch echt gebeuren. Ik had mij er zo op verheugd om iedereen af te lebberen, op te eten, op schoot te kruipen of te bespringen.
‘s Ochtends gingen we na het zingen een extra lange wandeling maken op het strand. “Dan ben je goed moe Hannes, hopelijk helpt dat. Tussen de middag nog een wandeling en daarna een heerlijke maaltijd in mijn bak in de schuur. Daar eet ik altijd omdat ik er nogal een zooitje van maak. Vanuit mijn ooghoek zie ik de eerste visite komen. Baasje legt een heerlijke kluif in mijn mand die ook in de schuur staat. Mmmm, kluif of visite? Dan toch maar de kluif en ik laat mij verleiden tot het uitstellen van de begroeting. En dan valt de schuurdeur in het slot.
Ik zie de visite komen en gaan. Vanachter het raam in de schuur… ik kan er niet bij, ik kan ze niet begroeten, ik mis de taart, ik mis de kusjes en knuffels die ik alle mensen had willen geven. Mijn koppie steekt net boven het raam uit, mijn tong piept tussen mijn tanden te voorschijn. Ik zet mijn hele uitdrukking op standje zielig maar pas als bijna de laatste mensen het huis weer uit lopen, opent baasje weer de schuur. “Kom maar Hannes, kom opa en oma maar begroeten, die snappen jou wel. Tja, opa en oma, die zijn wel lief maar die moet ik voorzichtig benaderen en dat is nou net niet wat ik wil. Dan zie ik in een ooghoek de jongste pup van mijn baasjes de tuin binnen stappen. Eindelijk visite voor mij. Jongste en zijn vriendin, een setje die wel wat gewend zijn. Jongste is natuurlijk opgegroeid met boxers en vriendin had vroeger thuis ook een hond. Ik schiet naar de jongste. Geef hem een bescheiden knuffel en ren dan de tuin in. Waar is vriendin? Ik kijk naar links, ik ren naar rechts. Want ja, ik ben een reutje en dus gek op de dames maar ik kan haar niet vinden. Dan hoor ik de tuindeur dicht slaan. En wederom zit de visite binnen en sta ik aan de andere kant van de deur. Vriendin was niet mee en jongste heeft gewoon de deur achter zich dicht getrokken.
Deze verjaardag had ik mij toch heel anders voorgesteld…