Regeltjes

Mensen hebben regeltjes en hokjes. Alles gaat via structuren, plannen en orde. Ik, ik leef in chaos, volgens de natuur en doe wat in mij op komt. Dat gaat natuurlijk niet altijd samen.

Neem nou het strand. Enorme borden staan er bij de strandopgang. Wat je wel mag, wat je niet mag, wanneer je iets wel mag, wanneer je iets niet mag en hoe je iets mag doen en hoe je met name iets niet mag doen. Echt, een hele studie gaat er aan vooraf voordat je het strand op zou mogen.

Ik ga gewoon, en trek mij niets aan van borden, teksten, vlaggen en andere waarschuwingssignalen. Gaan met die banaan en dan komt het wel goed, is mijn motto.

Deze week was het extreem druk op het strand. De auto’s waren tot ver buiten de parkeerplaats in de berm gezet. Het was al 7 uur ’s avonds maar vanwege het mooie weer bleef iedereen extra lang op het strand zitten.

En dan komen de regeltjes… Het strand is ingedeeld in hokjes. Het eerste deel rechts daar mogen honden komen. Vanwege de drukte moet ik aangelijnd rondstappen. Te veel mensen om te kussen, te veel handdoeken om over heen te plassen en vooral te veel eten wat voor het grijpen ligt. Terwijl ik, volgens de regeltjes, daar los zou mogen lopen. We ploegen door het mulle zand naar een rustiger stukje. Dat is het naaktstrand. Een groot bord midden op het strand geeft aan dat de worstjes en borstjes gezien mogen worden maar dat de honden juist weer aangelijnd moeten worden. Alsof honden juist gericht zijn op de blote medemens.

Nou nee hoor want als er iemand is die goed naakt kan lopen, dan ben ik het wel. In mijn prachtige velletje met mijn theezakje keurig zwierend en zwaaiend tussen de billen pas ik precies in het profiel van de naaktlopers. Helaas, helaas ik loop dan wel naakt maar niet naakt los.

Nog een stukje verder het strand op, net voor de grote palen, kan ik mij eindelijk in zee storten, ik ren, ik dartel en zwem. Totdat baasje mij roept. “Hannes, aan de riem, het spijt mij lieverd, niet veel verder ligt een zeehond op het strand en die mogen we niet storen dus toch maar weer netjes naast mij lopen.”

Ik heb mijn ogen strak gericht op de grote palen. Daarachter is het rustig, zou ik daar dan los mogen lopen en een heerlijk stukje kunnen zwemmen? Maar nee hoor. Daar begint het natuurgebied met rustplek voor de zeehonden. Alsof die kunnen lezen want die lagen net gewoon tussen de mensen in.

Zo ingewikkeld al die regeltjes, hokjes en structuren. Ik wil gewoon een stukje ravotten in zee samen met de mensen, samen met andere honden. Hoe moeilijk kan het zijn?