APK’tje

Als ik woensdagmiddag, na een kort ritje met de auto, aankom bij de dierenartsenpraktijk wordt ik luidkeels welkom geheten. Drie dames in blauwe jassen zijn het welkomstcomité en roepen in koor: “Hannes, leuk dat je er bent. Speciaal voor jou hebben we de wachtruimte leeg gemaakt dus kom binnen.”

Ik laat mij dat geen twee keer zeggen en trek mijn baasje bijna over de balie heen. Want die blauwjasdames hebben zeker koekjes in hun zakken. Ik kus, ik kwijl en duw mijn natte neus op plekken waar een fatsoenlijke man geen natte neus mag steken. Ze ruiken ook zo heerlijk, die dames.

“Eerst op de weegschaal Hannes, dan krijg je iets lekkers.” Ik ken de routine en spring op de weegschaal. De vorige keer was ik iets aangekomen. Toen noemde mijn baasje mij ‘speklap’ en ‘vreetzak’. Om te voorkomen dat de weegschaal weer iets meer kilo’s aangeeft dan dat de bedoeling is, zet ik een pootje buiten de mat waarop ik moet zitten. “Nee, Hannes, alle poten erop.” Dus ik leg mijn staart buiten de plaat maar wederom word ik betrapt. “Kom op Hannes, niet de boel bedonderen.”

Ik zie mijn baasje kijken, rekenen en haar hoofd schudden. “Varken. Dikbil. Je bent geen gram afgevallen terwijl ik toch probeer je bak iets minder vol te gooien. Hoe doe je dat toch?”

Gelukkig komt opperhoofd blauwjas om de hoek die troostend zegt: “Hannes is goed zoals die is. Ja, hij is zwaarder dan voorheen maar zijn ribben zijn nog te zien. Het is gewoon een goed gespierde reu in de bloei van zijn leven. Niet beknibbelen op het voer hoor.” Kijk, dat is nog eens een vrouw naar mijn hart, denk ik. Daar kan mijn baasje nog wat van leren. Ik zwaai mijn subtiele billen heen en weer en waggel achter het opperhoofd aan de behandelkamer in.

“De jaarlijkse dosis ter preventie van ziektes?” vraagt de blauwjasdames. De koekjes worden verkruimeld op de tafel gelegd en ik stofzuiger ze naar binnen. Het gefrot en gefrunnik aan mijn lijf neem ik voor lief want deze koekjes krijg ik niet elke dag. Ze doen maar wat ze willen met mij zolang ik maar te eten krijg.

Als de apk is geweest, kus ik in een onbewaakt moment het opperhoofd vol op haar lippen. Mijn kwijl afvegend aan haar wangen. Ik word vrolijk uitgezwaaid door alle dames en ik laat mij nog even van mijn beste kant zien door mijn staartje in propeller stand te zetten.

“Tot volgend jaar Hannes. Het was weer gezellig” Ja, die blauwjasdames zijn zo gek nog niet.

Vergelijkbare berichten

  • Blij ei

    “Hij is nog jong zeker”. Minstens 1 keer per dag wordt dit aan mijn baasje gevraagd als ze mij voorbij zien stuiven in de duinen. Baasje knikt dan bevestigd, “Heel jong, 4,5 is hij” zegt ze dan met een vette knipoog. “Hannes is in zijn tweede pubertijd en voelt zich daardoor nog heel jong”. Nou…

  • Blokkades

    Hartje Bollenstreek woon ik. En dat is te merken. De geur van hyacinten en narcissen dringt in alle kieren en gaten van het huis. Als ik een windje laat, merken ze het niet eens meer, zo sterk is de geur. Met de bloemen volop in bloei is het ook tijd voor de Corsoweek. De borden…

  • Verrassing!

    Hou jij ook zo van verrassingen? Ik wel hoor, tenminste, als het leuke verrassingen zijn. Iets waar je iemand heel blij mee maakt bijvoorbeeld. Ik ben daar zelf heel goed, om iemand een verrassing te geven. Zo spring ik verrassend hoog, met name bij de begroeting. Zelfs de doorgewinterde boxerfanaat verras ik met mijn sprongkunsten….

  • Promotie!

    “Hannes, mocht je soms behoefte hebben om even rust te nemen, gewoon een pauze tijdens het werk, dat kan hoor, dat mag.” Ik sta in de gang van de kantoorruimtes en ben in gesprek met de directeur. Eens in de zoveel tijd praten we even bij over mijn werkzaamheden als speurhond in het woonzorg centrum….

  • Kees

    Twee keer per week, soms een keertje meer, maar liever niet minder, sta ik voor zijn deur. Ik weet de weg van mijn huis naar zijn huis feilloos te vinden. Ik loop de route met mijn ogen dicht, evenals mijn drie voorgangers. Ik wandel naar Kees, om samen uit te gaan. Kees en mijn baasje…