APK’tje
Als ik woensdagmiddag, na een kort ritje met de auto, aankom bij de dierenartsenpraktijk wordt ik luidkeels welkom geheten. Drie dames in blauwe jassen zijn het welkomstcomité en roepen in koor: “Hannes, leuk dat je er bent. Speciaal voor jou hebben we de wachtruimte leeg gemaakt dus kom binnen.”
Ik laat mij dat geen twee keer zeggen en trek mijn baasje bijna over de balie heen. Want die blauwjasdames hebben zeker koekjes in hun zakken. Ik kus, ik kwijl en duw mijn natte neus op plekken waar een fatsoenlijke man geen natte neus mag steken. Ze ruiken ook zo heerlijk, die dames.
“Eerst op de weegschaal Hannes, dan krijg je iets lekkers.” Ik ken de routine en spring op de weegschaal. De vorige keer was ik iets aangekomen. Toen noemde mijn baasje mij ‘speklap’ en ‘vreetzak’. Om te voorkomen dat de weegschaal weer iets meer kilo’s aangeeft dan dat de bedoeling is, zet ik een pootje buiten de mat waarop ik moet zitten. “Nee, Hannes, alle poten erop.” Dus ik leg mijn staart buiten de plaat maar wederom word ik betrapt. “Kom op Hannes, niet de boel bedonderen.”
Ik zie mijn baasje kijken, rekenen en haar hoofd schudden. “Varken. Dikbil. Je bent geen gram afgevallen terwijl ik toch probeer je bak iets minder vol te gooien. Hoe doe je dat toch?”
Gelukkig komt opperhoofd blauwjas om de hoek die troostend zegt: “Hannes is goed zoals die is. Ja, hij is zwaarder dan voorheen maar zijn ribben zijn nog te zien. Het is gewoon een goed gespierde reu in de bloei van zijn leven. Niet beknibbelen op het voer hoor.” Kijk, dat is nog eens een vrouw naar mijn hart, denk ik. Daar kan mijn baasje nog wat van leren. Ik zwaai mijn subtiele billen heen en weer en waggel achter het opperhoofd aan de behandelkamer in.
“De jaarlijkse dosis ter preventie van ziektes?” vraagt de blauwjasdames. De koekjes worden verkruimeld op de tafel gelegd en ik stofzuiger ze naar binnen. Het gefrot en gefrunnik aan mijn lijf neem ik voor lief want deze koekjes krijg ik niet elke dag. Ze doen maar wat ze willen met mij zolang ik maar te eten krijg.
Als de apk is geweest, kus ik in een onbewaakt moment het opperhoofd vol op haar lippen. Mijn kwijl afvegend aan haar wangen. Ik word vrolijk uitgezwaaid door alle dames en ik laat mij nog even van mijn beste kant zien door mijn staartje in propeller stand te zetten.
“Tot volgend jaar Hannes. Het was weer gezellig” Ja, die blauwjasdames zijn zo gek nog niet.