Hitteprotocol
Twee weken geleden stond ik nog in de sneeuw. Weliswaar in Oostenrijk maar toch… En nu, nu moet het noodplan hitteprotocol in werking worden gesteld vanwege tropische warmte in Nederland. En ik als boxer, tja, ik kan gewoon heel slecht tegen de warmte dus ook voor mij geldt een hitteprotocol.
“Kom op Hannes, ik weet het is nog vroeg, maar hoe vroeger het is, hoe koeler het is. Hup, Hup, naast de fiets en op naar het werk.” Het is 7.00 uur ‘s ochtends en baasje staat al te heuen naast mijn mand. “Opschieten, opschieten!” roept ze, maar dat is nou net niet mijn sterkste kant ‘s ochtends vroeg. Als we eindelijk om kwart over 7 de fiets buiten zetten, kan je aan alles merken dat het een warme dag gaat worden. De jas die mijn baasje voor de vorm aan trekt is eigenlijk al overbodig. Langzaam, zeer langzaam loop ik naast de fiets. Het is 15 graden en eigenlijk vind ik het dan al te warm om te rennen.
Tussen de middag lopen we altijd een rondje duin. “Het wordt een kort rondje hoor Hannes. Niet omdat ik weer op tijd terug moet zijn, maar de zon brandt flink.” Ik hobbel van konijnenhol naar konijnenhol. Ik graaf mijzelf een groter gat zodat mijn hele lijf in de schaduw kan. Ik wil nog niet terug naar kantoor maar de zon dwingt mij om het tempo nog meer omlaag te gooien.
En dan zie ik haar, zittend in een mandje op de fiets. Ze is klein, heeft gouden lokken en haar tongetje piept tussen haar perfect geplaatste tanden door. Haar baasjes staan te turen op een kaartje. Ze weten niet goed welke kant ze op moeten gaan. En ik hups om de fiets heen, verliefd turend naar deze blonde jonge viervoeter die ruikt naar zee en visjes. “Kom op Hannes, niet treuzelen en laat dat hondje met rust. Die kan geen kant op dus doe niet zo vervelend.”Baasje zet er flink de pas in om richting werk te lopen. Ik draal nog even om de fiets heen. Dan stappen de baasjes van dit heerlijke teefje op hun tweewieler. Ze kijkt naar mij met haar reebruine ogen, ik kijk naar haar en denk, ik laat je niet ontsnappen.
Dus in een hoog tempo ren ik mee naast de fiets met het hondje in het mandje. Ik ren, ik spint en ik race want dit hondje heeft iets bijzonders. In de verte hoor ik baasje roepen; “Hannes, nee, niet doen. Kom hier, het is te warm.” Pas als de fietsers draaien in de richting van mijn baasje laat ik ze gaan. Dag lief teefje, ik vond je leuk. Ik had graag met jou een beschuitje willen eten.
Met mijn tong op mijn knieën kom ik aan bij de baas. Compleet gesloopt door het harde rennen in de warmte. “Hannes, toch, stuk onbenul. Dat is nou precies niet wat je moet doen als het boven de 25 graden is,”mompelt baasje.
In het kantoor aangekomen, plof ik neer op de keukenvloer. Mijn borstkas pompt op en neer. Mijn tong ligt drie meter verder. Mijn waterbak heb ik al vier keer leeg gedronken. “Oh Hannes,” roepen mijn collega’s. “Wat heb je toch gedaan? Straks bezwijk je nog onder de hittestress”. En voordat ik het weet, krijg ik een koelsjaal om mijn nek geknoopt, doordringt met koud water. Een andere collega komt bij mij zitten en legt haar hand op mijn koppie. “Het komt wel goed hoor Hannes, maar een volgende keer moet je toch echt het hitteprotocol in acht nemen, want we kunnen je niet missen hoor”.