Verwarring

Commando’s zijn zinnen die mijn baasje roept in de hoop dat ik er naar luister. Zeker als ze dezelfde dingen vaak herhaalt, dan wil ik nog wel eens precies doen wat ze wil. Niet te vaak natuurlijk, anders gaat ze er aan wennen. Maar net genoeg om haar te laten denken dat ik gehoorzaam ben. Het wordt wat lastiger als commando’s seizoen gebonden blijken te zijn. Zo was het woensdag prachtig weer, de deur naar de tuin stond open. Baasje was wat aan het wroeten in de aarde. “Uit de tuin, Hannes” riep het baasje om de haverklap. “Uit de tuin!” Wat is dat voor een commando? Mag ik niet in de tuin? Maar de deur staat toch open? Dan blijkt het commando “Uit de tuin” alleen betrekking te hebben op de zwarte aarde in de borders. Wist ik veel. De hele winter heb ik zoiets niet gehoord, want het was te koud om in de tuin te zijn. In het najaar was het te nat voor de tuin en in de zomer hadden we nog geen aarde in de tuin. En nu slingert baasje om de haverklap de zin “uit de tuin, Hannes” om mijn oren. Belachelijk om te denken dat ik dan moet snappen wat ik wel of juist niet mag. Opperste verwarring voor mij uiteraard.

Een ander soort van verwarring is het weer en het effect op mensen.

Het is februari, met enige regelmaat valt er sneeuw, regen en het is koud. De lucht is grijs en we gaan met de auto naar het werk want het is te donker om te fietsen. Heel voorspelbaar dus. Dus wie was er van slag toen het afgelopen woensdag in ene die koperen ploert aan de hemel stond? Ikke! Warmte, ik wist niet hoe ik er mee om moest gaan. Het was mijn vrije dag. Na het ontbijt en mijn ochtendslaapje zei baasje: “Hannes, het is zo’n prachtige dag. Laten we toch nog even naar het strand gaan. Gewoon even een rondje lopen en een glaasje drinken halen. Ga je mee?” Nou is ‘mee’ een toverwoord. Ik sta dan gelijk in de steigers, hol richting de riem en verwacht dan dat de achterbak van de auto wordt open gedaan. Helaas, de fiets kwam te voorschijn, de fietskar werd ontdaan van het stof. Banden werden opgepompt en mocht je denken dat ik in de kar mocht, nee, ik moest er naast lopen. Niet naar het dichts bijzijnde strand, nee, helemaal naar het strand bij mijn werk, wel twee kilometer verder.

Mijn tong hing op mijn knieën, mijn nagels waren weer kort geschuurd en ik had enorme behoefte aan een bak met water. Normaal gesproken is het niet druk op het strand in februari. Heb ik alle ruimte om te spelen en te dollen. Maar nu, afgelopen woensdag, ik kon simpelweg met fiets en kar niet door de straten komen vanwege alle scheef geparkeerde auto’s. Bij de strandtenten stonden lange rijen mensen om een plekje te zoeken in de zon. Kinderen met ballen, rackets en plastic vormpjes waren druk bezig in het zand. En ik… ik moest aan de lijn, laverend tussen andere honden, op zoek naar een plekje om even te zitten en uit te rusten. En dat in februari. Ik was blij dat ik snel weer richting de fiets mocht en deze keer in de kar en terug naar huis. Nee, laat dat zonnetje maar zitten in februari. Mensen gaan dan allemaal rare dingen doen.

Weet je wat ook verwarring veroorzaakt? Onverwacht eters ‘s avonds. Gaat mijn hele schema naar zijn grootje. Waar ik normaal gesproken eerst eet, dan wandel , daarna stoeien en dan op tijd naar bed ga moest ik nu wandelen, dan eten, toen kwam de visite die ik uiteraard uitbundig moest begroeten. Het speelmoment met de baas, dat ging even niet lukken en ik werd al snel in de mand gestuurd want er moest gegeten worden door de visite. Nou heb ik geen moeite met slapen, maar met rumoerige vrienden aan tafel, is het niet rustig genoeg in huis om even lekker te liggen. Dan is er maar 1 oplossing, zorgen dat de visite reden heeft om te vertrekken. Heel rustig glipte ik uit mijn mandje. Op mijn tenen liep ik onder de eettafel om daar voorzichtig mijn lange lijf neer te vlijen tussen alle benen in. En dan, op het moment dat ze het minst verwachtten, deed ik even een klein pufje, eentje maar. Succes gegarandeerd. Er werd geschuifeld met billen, er werd gesnift en gesnuffeld en na nog een pufje uit mijn billen werden de eerste jassen gepakt. “Het was gezellig, volgende keer bij ons” werd er al snel geroepen. En ik, ik had eindelijk rust, zoals het hoort.