Zwaartekracht
Mijn baasje heeft last van zwaartekracht, zegt ze. “Ja Hannes, alles gaat hangen, behalve mijn tandvlees, dat kruipt omhoog.” Ze staat dan voor de spiegel te draaien en zwaait met haar kipfiletjes die onder haar armen hangen. Ook de potloodtest voor haar sinaasappeltjes doorstaat ze niet meer. “Het mooie is er af, Hannes. En wacht maar, straks ben jij ook aan de beurt. Niemand ontsnapt aan de zwaartekracht.”
Nu ben ik toch een stukje jonger dan baasje dus ik maak mij nog geen zorgen hoewel ik deze week toch een paar keer door de zwaartekracht werd verrast. Zo liep ik ’s ochtends vroeg over de toppen van de duinen. Ik had de smalle paadjes opgezocht met van die doornstruikjes aan beide kanten. Je kan daar eigenlijk maar met 1 persoon of met 1 hond tegelijkertijd lopen. Baasje liep voorop, ik kwam er achteraan met mijn favoriete bal in mijn bakkes. “Tegenliggers, Hannes”, riep baasje dus ik duik plat op de grond. Ik maak mij zo klein mogelijk zodat ze makkelijk over mij heen kunnen stappen. De tegenligger geeft mij een aai over mijn bolletje als ze passeert. Prompt laat ik mijn bal uit mijn mond vallen. Ik spring op, draai drie keer om mijn as. Weg bal. Ik kijk, ik snuffel, ik steek mijn hele kop in het zand onder mijn poten. Gewoon foetsie.
Met een verbaasde blik op mijn snoet sta ik om mij heen te kijken. Dan hoor ik de baas “Hannes, hier is íe” Blijk mijn balletje het hele pad afgerold te zijn, zo richting het fietspad. Nou, ze moest hard roepen hoor, dat baasje van mij want in eerste instantie geloofde ik er niets van. Hoe kan zo’n klein rond gevalletje nou zo ver weg zijn gerold. Pas toen baas weer het duin op kwam lopen met mijn bal, kon ik gerustgesteld mijn wangen weer om mijn speeltje vouwen.
Even later, op het werk, nemen we de hoofdingang. Ik vergeet geheel per ongeluk expres mijn balletje af te geven aan de baas. Meestal doe ik dat net voor de voordeur maar nu had ik mijn balletje stevig vast en was ik niet van plan mijn speelgoed af te staan. Bij het trappenhuis aangekomen, mijn mand staat in de kelder, sta ik samen met baasje boven aan de trap. “Waar heb je je bal gelaten?” zei baasje en plop, ik spuug het ronde ding zo voor haar voeten de tredes af. Bonk, bonk, bonk rolt de bal naar beneden. ‘Oh nee’ dacht ik bij mijzelf en trek met een vaartje baasje de trap af, zo de kelder in. Want je weet maar nooit waar mijn bal heen rolt en voor hetzelfde geld belandt het ding in de versnipperaar die onder aan de trap staat. Baasje maakt een duikvlucht naar voren en laat dan de riem schieten voordat zij zelf met haar snufferd de laatste tredes raakt.
Als ik later in de ochtend naar mijn eigen weerspiegeling in het glas van de deur bekijk denk ik… ik zit wel stevig in mijn velletje, geen last van hangende velletjes. Baasje komt naast mij staan. “Je ziet er goed uit Hannes, de zwaartekracht heeft nog geen vat op jou. Alleen dat tandvlees van jou dat kruipt niet op. Dat gaat juist hangen. Misschien moet daar nog wat aan gebeuren in de toekomst.”