Bijna goed

Het is weekend. Heerlijk. Lekker relaxen en leuke dingen doen met de baasjes. Tenminste, zo ziet mijn favoriete weekend eruit. We begonnen goed hoor. Heerlijk naar het strand in de vroege ochtend op zaterdag. Struinen, rennen, snuffelen en bij thuiskomst stond er zomaar een bekende op de stoep. Ik had haar al eens eerder gezien, een kennis van baasje. Niet zo groot maar zeker niet bang voor mij. En ik vind haar leuk. Dus mijn begroeting was weer ouderwets onstuimig. Wiebelen met mijn billen, flapperen met mijn wangen en natuurlijk een fikse kaakstoot om haar te laten merken dat ik haar echt geweldig vind. Als ze nog staat te wrijven over haar pijnlijke gezicht, word ik met kop en kont de woonkamer in gezet.

“Tja, Hannes, als je mensen zo blijft begroeten, dan kan je dit weekend niet in de schuur komen want er komen allemaal onbekende bezoekers kijken naar wat ik allemaal heb gemaakt. En dan kan ik geen kopstoothond bij gebruiken.”

En zo zit ik dan, de hele middag achter het raam te kijken naar het komen en gaan van mensen, door mijn tuin, door mijn schuur en soms zelfs door mijn keuken. Om te laten weten dat ik er niet helemaal mee eens ben, beuk ik tegen de keukendeur. Niet één, niet twee maar drie keer, totdat baasje brullend de woonkamer binnen komt.

“Nee, Hannes, nee, geen deuren rammen, geen mensen rammen, gewoon lief zijn en lekker slapen. Straks komen opa en oma om je gezelschap te houden dus nog even geduld.”

Aan het eind van de dag was ik helemaal stuk. Ik kon natuurlijk niet slapen met al die mensen die voorbij kwamen. En opa en oma moest ik natuurlijk ook gezelschap houden dus ook toen zat er geen tukkie in. Dus mijn hoop was gevestigd op de zondag.

“Heb je lekker geslapen Hannes? Ik heb je extra lang laten liggen maar nu is het toch echt tijd om het strand onveilig te maken,” zei het baasje toen ze een uur later dan gewoonlijk naast mijn mandje stond. En wederom gingen we richting strand. Doordat we relatief laat waren (9 uur) liepen er al verschillende stelletjes. Hoe meer mensen er op het strand lopen, hoe meer mensen er zijn om te begroeten. Dus als een stormram rende ik over het strand. Baasje brulde “laag!” iedere keer als ik in de buurt van een tweevoeter kwam. Nou vind ik mensen alleen al heel leuk, maar als ze met z’n tweetjes lopen, ga ik helemaal uit mijn panty.

Midden op het strand liep een echtpaar van middelbare leeftijd. Hij, een arm om haar schouders geslagen, zij, één hand in haar broekzak en in de andere hand een riem van de hond. De hond zelf liep ver voor hun uit. Ik rende en huppelde er naar toe. Mensen, leuk, dacht ik nog en dan nam ik sprintje precies tussen het echtpaar door. Mijn kop bleef steken in de riem, ik rollebolde over het zand, de dame, die de riem vast had, struikelde met mij mee. En baasje brulde “laag!” toen ik ook nog een dikke lebber uitdeelde aan de man die zijn vrouw wilde oprapen van het strand.

“Oh Hannes, het kan ook nooit normaal”, toen ik mij keurig meldde bij mijn baasje. En ik, ik gaf mijn baasje een dikke zoen op haar oog. Met zand en al…

Je begrijpt het al, ook de zondag mocht ik de bezoekers in de schuur niet begroeten.

Vergelijkbare berichten