Synchroon

Hoe bijzonder is het om te zien en te merken dat hoe langer baasje en ik bij elkaar zijn, hoe beter we op elkaar ingespeeld raken. We snappen elkaar, we vertrouwen elkaar en we hebben steeds beter in de gaten wat een ander nodig heeft.
Dat maakt het samen wandelen ook lekker eenvoudig. Ik vertel waar het baasje heen moet en zij volgt mij. Zo simpel kan het zijn. Als ik bij mijn bak ga staan, doet baasje er voer in. Instructies zijn duidelijk en zij voert het uit. Dat vind ik dan goede samenwerking.
Het werkt ook andersom hoor. Baasje trekt haar schoenen aan en ik ga direct naast haar staan. Idem met haar jas, Als ze die van de kapstok pakt, sta ik al bij de voordeur.
Ja, we snappen elkaar en dat is fijn.
Zo lopen we op een prachtige nazomeravond op het strand. Baasje met haar hoofd gebogen, turend naar alles wat er op het strand ligt. Ik loop er naast, kauwend op mijn bal. Volledig synchroon wandelen we met z’n tweetjes, heerlijk zen. Het zonnetje zakt langzaam in de zee. Ik rol mijn bal voor mij uit. Pak ‘m op en gooi van links naar rechts. Baasje propt haar zakken vol met de mooiste schelpjes.
Dan hurkt ze op haar knieën. Ze peutert een schelpje uit het zand. Ik gooi op dat moment mijn bal de lucht in. Met een mooie boog belandt de bal tussen de voeten van mijn baasje. Ik bedenk mij geen moment en duik op de bal af. Met mijn hoofd naar voren ram ik baasjes scheenbenen. Baasje rolt naar achteren en belandt op haar rug. Ik zie alleen mijn bal die nu vlak naast baasje ligt. Ik duik er boven op en haal gelijk met mijn grote voorpoten grote happen zand weg, zodat ik nog beter bij mijn balletje kan komen. De zandhopen belanden keurig op baasjes gezicht, die hoestend en proestend probeert overeind te komen.
“Hannes!” En ik snap haar volledig en ik begin nog fanatieker te graven. Want naast mijn balletje ligt ook het schelpje wat ze ze mooi vond. Ik help wel even een pootje. Want zo ben ik.
Het schelpje heeft ze niet meer terug gevonden, het zand zat tot in haar b.h. en slipje. De hele terugweg heeft ze steeds wat zand gespuugd en het knarsen van haar tanden kon je 10 kilometer ver nog horen maar wij, baasje en ik, wij zijn volledig op elkaar ingespeeld. Echt waar. Alleen soms gaat het dan net niet helemaal goed. Maar dat kan noooooit aan mij liggen, toch?
