Synchroon

Hoe bijzonder is het om te zien en te merken dat hoe langer baasje en ik bij elkaar zijn, hoe beter we op elkaar ingespeeld raken. We snappen elkaar, we vertrouwen elkaar en we hebben steeds beter in de gaten wat een ander nodig heeft.

Dat maakt het samen wandelen ook lekker eenvoudig. Ik vertel waar het baasje heen moet en zij volgt mij. Zo simpel kan het zijn. Als ik bij mijn bak ga staan, doet baasje er voer in. Instructies zijn duidelijk en zij voert het uit. Dat vind ik dan goede samenwerking.

Het werkt ook andersom hoor. Baasje trekt haar schoenen aan en ik ga direct naast haar staan. Idem met haar jas, Als ze die van de kapstok pakt, sta ik al bij de voordeur.

Ja, we snappen elkaar en dat is fijn.

Zo lopen we op een prachtige nazomeravond op het strand. Baasje met haar hoofd gebogen, turend naar alles wat er op het strand ligt. Ik loop er naast, kauwend op mijn bal. Volledig synchroon wandelen we met z’n tweetjes, heerlijk zen. Het zonnetje zakt langzaam in de zee. Ik rol mijn bal voor mij uit. Pak ‘m op en gooi van links naar rechts. Baasje propt haar zakken vol met de mooiste schelpjes.

Dan hurkt ze op haar knieën. Ze peutert een schelpje uit het zand. Ik gooi op dat moment mijn bal de lucht in. Met een mooie boog belandt de bal tussen de voeten van mijn baasje. Ik bedenk mij geen moment en duik op de bal af. Met mijn hoofd naar voren ram ik baasjes scheenbenen. Baasje rolt naar achteren en belandt op haar rug. Ik zie alleen mijn bal die nu vlak naast baasje ligt. Ik duik er boven op en haal gelijk met mijn grote voorpoten grote happen zand weg, zodat ik nog beter bij mijn balletje kan komen. De zandhopen belanden keurig op baasjes gezicht, die hoestend en proestend probeert overeind te komen.

“Hannes!” En ik snap haar volledig en ik begin nog fanatieker te graven. Want naast mijn balletje ligt ook het schelpje wat ze ze mooi vond. Ik help wel even een pootje. Want zo ben ik.

Het schelpje heeft ze niet meer terug gevonden, het zand zat tot in haar b.h. en slipje. De hele terugweg heeft ze steeds wat zand gespuugd en het knarsen van haar tanden kon je 10 kilometer ver nog horen maar wij, baasje en ik, wij zijn volledig op elkaar ingespeeld. Echt waar. Alleen soms gaat het dan net niet helemaal goed. Maar dat kan noooooit aan mij liggen, toch?

Vergelijkbare berichten

  • Vrije dag

    De definitie van een vrije dag, ik heb het even opgezocht, is als volgt; de dag waarop je niet hoeft te werken of naar school hoeft te gaan. En de betekenis van werk is: fysieke of geestelijke inspanning. Nou, laat ik jullie vertellen dat mijn baasje hier dus geen bal van snapt. Ik ga drie…

  • Storm

    “Kom op Hannes, niet in de weg lopen en blijf nou eens uit de de tuin. Zo kan ik toch de grote baas niet helpen.” Baasje en grote baas zijn samen in het tuintje bezig de net geplante leibomen te stutten. De wind blaast zo hard om het huis dat de stammen kreunen en zuchten….

  • De erfenis

    In dit huishouden ben ik niet de eerste boxer. Oh nee, mijn baasjes hebben al vier andere boxers gehad. En elke boxer erft iets van de vorige. Zo heb ik van mijn voorganger Droppie zijn heerlijke stretcher geerfd. Mijn kussen ligt daar prima op. Ik heb ook allerlei andere dingen gekregen zoals een zwemvest, riemen,…

  • Hitteprotocol

    Twee weken geleden stond ik nog in de sneeuw. Weliswaar in Oostenrijk maar toch… En nu, nu moet het noodplan hitteprotocol in werking worden gesteld vanwege tropische warmte in Nederland. En ik als boxer, tja, ik kan gewoon heel slecht tegen de warmte dus ook voor mij geldt een hitteprotocol. “Kom op Hannes, ik weet…

  • Verrassing!

    Hou jij ook zo van verrassingen? Ik wel hoor, tenminste, als het leuke verrassingen zijn. Iets waar je iemand heel blij mee maakt bijvoorbeeld. Ik ben daar zelf heel goed, om iemand een verrassing te geven. Zo spring ik verrassend hoog, met name bij de begroeting. Zelfs de doorgewinterde boxerfanaat verras ik met mijn sprongkunsten….