Via deze blog kan je de avonturen van Hannes volgen. Hoe hij, als echte boxer, door het leven hupst, zijn staart bijna van zijn kont af wiebelt en hoe hij er voor zorgt dat er veel te lachen valt. Gehannes met Hannes verschijnt elke week.
“Hannes, het is bijna dierendag. Heb je nog wensen? Zijn er nog dingen waarmee ik je extra kan verwennen?” En ik denk.. dierendag? Het is toch elke dag Hannes dag? Ik zou niet weten wat er anders zou moeten. Elke dag krijg ik op tijd mijn natje en droogje. Elke dag loop ik wel ergens…
Bijzonder hè, baasje kent mij nu al een hele poos maar echt snappen doet ze het niet. Maar vandaag leg ik haar het nog 1 keer uit. Ik wil bij haar zijn, de hele tijd, liefst zo dicht mogelijk bij haar zijn en haar goed in de gaten houden. En ik wil aandacht!Vaak gaat het…
“Nog jong zeker” hoor ik minstens 1 keer per week als ik naast mijn baasje door het dorp huppel. “Die is zo oud nog niet” wordt menigmaal geroepen als ik naast de fiets ren. “Die komt net kijken” als ik weer eens een sprintje trek door de duinen en daarbij drie keer om mijn as…
“Is het niet saai Hannes, altijd naar het strand? De zee ziet er toch altijd hetzelfde uit en het strand is zand. Zit tussen je tenen, hangt aan je vacht en kriebelt in je ogen. Ben je er nou nooit eens op uit gekeken?” Eigenlijk niet. Neem nou vorige week. Baasje en ik kwamen aanrijden…
Van nature ben ik een behulpzaam type. Ik help waar ik kan. Gevraagd en ongevraagd. En ook deze week heb ik mijn beste beentje voor gezet. Zo heeft het met regelmaat geregend. Maar er waren ook zeker momenten dat het droog was buiten. Om geen risico te lopen om nat te worden, nam mijn baasje…
“Zal ik je naar huis brengen Hannes?” Vraagt opa door de telefoon. Het is vrijdagmiddag 5 uur. Einde van de werkweek. Het komt met bakken naar beneden en baasje en ik zijn met de fiets. “Je mag ook mijn auto meenemen hoor Hannes”, zegt opa. Opa en oma wonen dicht bij mijn werk. Opa’s auto…
Mijn baasje heeft last van zwaartekracht, zegt ze. “Ja Hannes, alles gaat hangen, behalve mijn tandvlees, dat kruipt omhoog.” Ze staat dan voor de spiegel te draaien en zwaait met haar kipfiletjes die onder haar armen hangen. Ook de potloodtest voor haar sinaasappeltjes doorstaat ze niet meer. “Het mooie is er af, Hannes. En wacht…
Mensen hebben regeltjes en hokjes. Alles gaat via structuren, plannen en orde. Ik, ik leef in chaos, volgens de natuur en doe wat in mij op komt. Dat gaat natuurlijk niet altijd samen. Neem nou het strand. Enorme borden staan er bij de strandopgang. Wat je wel mag, wat je niet mag, wanneer je iets…
Als ik woensdagmiddag, na een kort ritje met de auto, aankom bij de dierenartsenpraktijk wordt ik luidkeels welkom geheten. Drie dames in blauwe jassen zijn het welkomstcomité en roepen in koor: “Hannes, leuk dat je er bent. Speciaal voor jou hebben we de wachtruimte leeg gemaakt dus kom binnen.” Ik laat mij dat geen twee…
Vorige week vertelde ik dat Tweety, ons gele autootje, uit logeren is. Daarom moet ik bijna elke dag met de fiets naar het werk, het strand, het bos. Op zich niet zo erg, want het is prachtig weer, maar ik ben liever lui dan moe dus ik vind er wel wat van. Jullie advies; “spring…
