Nooit te oud om iets te leren

“Nooit te oud om te leren Hannes”, roept mijn baasje bijna dagelijks als ze weer eens een nieuw idee heeft bedacht. Dat ze zichzelf niet te oud vindt om iets nieuws te leren, dan snap ik nog wel. Maar dat ik ook elke keer weer de klos ben, daar ben ik dan minder van gecharmeerd, hoewel…

De afgelopen weken was het warm buiten, niet een kleine beetje maar echt te warm voor een boxer. Zo warm dat zelfs het strand te heet was voor mijn hondenpootjes en ik alleen in de hele vroege ochtend of in de late avond een wandeling ging maken.

“Kon je maar zwemmen Hannes, dan kon je heerlijk afkoelen in vijvers en sloten. Maar ja, jij gaat niet dieper dan je enkeltjes en af en toe tot aan je buik en om echt af te koelen zou het toch fijn zijn als je kon zwemmen.” Toen ik een klein Hannesje was, ben ik een keer, geheel per ongeluk, van een steiger gevallen. Ik raakte in paniek en sloeg wild met mijn pootjes heen en weer. Dat maakte de situatie er niet beter op en sindsdien zwem ik niet, ik doe geen poging, ik kan het gewoon niet.

Tot van de week, de warmte was zo erg. Baasje en ik lopen ‘s ochtends vroeg langs de vijver in de nieuwbouwwijk. Hijgend, puffend en zwetend. We kwamen bij een plek waar de oever langzaam overliep in het water, een soort van strandje dus. Ik loop langzaam het water in. Op de oever staat mijn baasje mij aan te moedigen, alsof ik bijna de finish haal van de marathon in New York. “Toe maar Hannes, je kunt het, ga maar, het mag”. En dan gooit het baasje een stok in het water, vlak voor mijn neus. Hé leuk, een spelletje en ik pak de stok en breng ‘m weer terug naar de baas. Ze gooit opnieuw, iets verder en ik huppel het water weer in. Het water komt nu tot mijn knieën. Geen probleem, ik pak de stok en breng ‘m weer terug. Leuk spelletjes, denk ik nog en sta al weer klaar om het water in te gaan. Dan krijgt de stok een zwieper. Dat ding ligt nu midden in de vijver, een stuk verder weg dan de vorige keren. Ik bedenk mij geen moment en loop het water in, stapje voor stapje ga ik richting de stok. Het water begint bij mijn teentjes, dan knieetjes, dan tepel hoogte en dan, zomaar is de grond onder mijn pootje weggezakt. Heel rustig en bedaard beweeg ik mijn voorpoten in het water. Mijn focus ligt op de stok. Die ga ik pakken, hoe dan ook. En ja, daar ligt íe, pal voor mijn neus. Mijn wangen vouwen zich om het hout. Ik zet mijn hoektanden vast en draai nog een extra rondje in het water en ga dan op mijn dooie akkertje terug. Op de kant staat mijn baasje te springen en te juichen, ze gaat volledig uit haar panty. En ik denk, mens, maak je niet druk, ik heb alleen iets nieuws geleerd.

Zo enthousiast ze was over mijn eerste zwemles, zo enthousiast is ze niet gebleven… Inmiddels pak ik namelijk elke sloot, elke vijver, ik zwem in zee en in riviertjes. Alles waar water in zit, daar zit ik ook in. Alles waar water in heeft gezeten en waar nu alleen nog maar modder in zit, daar zit ik ook in. Zwart als bagger spring ik door het leven en vooral tegen mijn baasje op.

Ja, ik heb iets nieuws geleerd en dat zal ik haar ook goed even inwrijven.