Appeltje voor de dorst

Zoals jullie weten ben ik niet de enige hond op mijn werk. Eigenlijk zijn de honden op het werk in te delen in drie categoriën: de honden van families van de bewoners, die gezellig op bezoek komen bij opa, oma, vader, moeder of partner. De honden van vrijwilligers die speciaal met hun viervoeter op bezoek komen zodat de bewoners kunnen knuffelen of samen kunnen wandelen. En dan heb je nog de kantoorhonden, zoals ik. Meestal ben ik de enige kantoorhond die de boel in de gaten houdt, maar op vrijdag heb ik vaak gezelschap.

Een aantal maanden geleden kwam ze voor het eerst. Ze paste in de palm van de hand van haar vrouwtje, zo klein, zo fluffy en zo onder de indruk van alles. Haar oogjes vielen om de haverklap dicht. Zo onder de indruk was ze van het kantoorleven. Het is ook niet niks om te moeten werken voor je brokken. Ik weet daar alles van.

De eerste keer dat ik haar zag mocht ik even aan haar snuffelen. Zij zat hoog op de arm van haar vrouwtje. Ik hing in de armen van die van mij want ik wou haar wel kussen, knuffelen en opeten tegelijkertijd. Maar ja, het kleine wurmpje woog amper een paar kilo en ik ben een uit de kluiten gewassen boxer. Het was niet helemaal in evenwicht.

Deze kleine jonge dame heeft ook een prachtig naam “Appel”. Ze is ook fris, fruitig en lekker zoet. Het water loopt al mijn bekkie in als ik haar naam hoor. Deze week was Appeltje weer van de partij. Ik lag heerlijk te slapen in mijn hoekje van het kantoor, als Appeltje door de gangen sjeest. Ze schiet van links naar rechts en van voor naar achter. Kleine appeltjes worden groot, ze is inmiddels 9 maanden dus energie heeft ze wel hoewel ze klein van stuk is gebleven. Terwijl ze door de gangen vliegt, ruik ik een zweempje Appel want ja dit Appeltje is van fris groen naar donker rood gekleurd. Appeltje is loops…

Nu ben ik een aantal jaren al mijn kroonjuwelen kwijt geraakt maar van een loops teefje word ik nog steeds opgewonden. Ik kwijl dan ook de hele glazen deur onder. En ik mag onder geen enkel beding de gang op richting dit fruitige hapje.

Een paar dagen later, is het vrouwtje van Appel weer op het werk, zonder hond ditmaal. Appeltje was thuis gebleven. Ik negeer alle collega’s. Ik hoef geen kroeltjes op mijn kop, geen aaitjes over mijn bolletje of een kriebel onder mijn kin. Nee, ik storm regelrecht af op het vrouwtje van Appel. Ik beuk haar, lebber over haar heen, ik klem haar vast met mijn lange voorpoten. Haar schoenen heb ik opgesnoven want dat is het plekje waarop Appeltje altijd haar bevallige billetjes neerzet.

Ja, ik heb alles en iedereen genegeerd want zij, ja zij, bracht mij het dichts bij dat lieve kleine loopse ding. Oh Appeltje, mocht ik maar een klein hapje van je nemen om mijn dorst te lessen.