Feestdagen

Ik had mij er zo op verheugd, de feestdagen. Heerlijk eten, familie over de vloer en lange dagen niets doen en luieren. Maar ja, het liep net even anders. Baasje had de dagen voor kerst al vrij. Dus we slenterden in alle vroegte over het strand. Genietend van de rust en de stilte voordat de vakantiegangers massaal de toerist gaan uit hangen en met veel lawaai voetballen, vliegeren en in de weg lopen. Dus we lopen in alle vroegte, zo vroeg dat ik zelfs mijn ontbijt nog niet had gehad. En zoals jullie wel weten gaat de liefde voor de boxer door de maag dus toen ik al dat zeebanket op het strand lag liggen, heb ik, tegen beter weten in, toch gelikt en gesmikkeld van wat visjes op het strand.

Kerstavond, de lichtjes branden in huis, op de radio speelt kerstmuziek en ik, ik kwak in de gang mijn avondeten eruit. Mijn maag krimpt samen, mijn bekkie slijmt en kwijlt en nog een keer gooi ik de inhoud van mijn darmen op de mat. Ik roggel en tuf totdat er alleen nog maar groen slijm naar buiten komt. Dan kijk ik baasje aan met mijn meest droevige blik. ‘Baasje, ik ben zielig’.

Als baasje alles weer heeft opgeruimd lig ik in mijn mand, opgekruld, oren slap en mijn staartje strak tegen mijn buikje aangedrukt. Baasje legt een dikke handdoek over mij heen zodat ik het niet koud kan krijgen. Ze wrijft mijn ruggetje en fluistert lieve woordjes. Ik knijp mijn ogen en mijn maag samen.

Het is vijf uur in de ochtend, kerstochtend, opnieuw sta ik in de gang. Van voor en van achter spuit het er nu uit. Baasje rent de trap af in haar nachtjaponnetje. Gewapend met keukenrol, spuitbus en vuilniszakken dweilt ze de gang terwijl ze ondertussen sussende geluiden maakt. “Het geeft niets Hannes, je kan er niets aan doen. Je bent echt niet lekker hè. Ga maar lekker liggen op je plaats. Ik ruim wel op.”

Ik kruip op mijn stoel en krul in elkaar. Merry Christmas schalt het door de radio terwijl ik mijn ogen weer dicht doe. De dag kruipt voorbij. Ik slenter even buiten, ik eet wat brokjes, ik spuug het weer uit en slaap. Tweede kerstdag kruipt voorbij, ik slaap, ik spuug, ik heb diarree en ben zo zielig… Ik wil niets liever dan op schoot liggen, dicht tegen mijn baasje aan.

Het is inmiddels 3de kerstdag, de dierenarts is nog steeds niet aanwezig want derde kerstdag valt op een zaterdag. Ik ben helemaal leeg, te slap om 1 poot voor een ander te zetten. Hoewel, de kipfilet die baasje voor mij kookt, daarvoor ren ik wel naar mijn voerbak. Helaas blijft ook de kipfilet niet in mijn maag zitten. En de rijst… ik ga er van kwijlen maar helaas. De rijst plakt op mijn oren, mijn neus, mijn wangen, maar niet in buikje helaas.

Vriendin komt pilletjes brengen om mijn maag tot rust te krijgen. Heel lief en zo hobbelen we door naar zondag. Een huis vol visite en ik, ik knikkebol in mijn stoel en laat iedereen met rust. “Er is één voordeel aan een zieke Hannes,”fluistert mijn baasje “Hij torpedeert de visite niet.

Op maandagochtend sta ik al vroeg bij de dierenarts op de stoep. Ik krijg een spuit in mijn billen en pillen in mijn bekkie. De eerste stukjes vlees blijven, wonder oh wonder, gelukkig binnen. En dan wordt het dinsdag, ik ben inmiddels bijna 2 kilo afgevallen maar mijn ontbijt en lunch zijn weer heerlijk. Als baasje naar het werk is, stuur grote baas haar een berichtje.

“Hij is duidelijk weer de oude. Hannes probeerde net zijn stoel door de keukendeur te rammen. Volgens mij heeft hij honger!”