All you need is love

Het is kersttijd. Op de televisie komt Robert ten Brink voorbij met zijn bus vol geliefden uit andere landen die hij brengt bij familie in Nederland. Jank t.v. noemt mijn baasje het. Terwijl ik mij uitgebreid laat knuffelen en aaien op schoot van baasje, pinken we zo hier en daar een traantje weg. “Daar draait het leven om, Hannes, liefde, voor alles en iedereen. Hoe mooi is dat?” snift mijn baasje. “En liefde is overal hoor en ook gewoon dichtbij. Want heb je ze niet horen fluisteren van de week op het werk? In de kantoortuin? Achter bij het keukenblok? Ze praten er al een tijdje over, onze collega’s, de liefde hangt in de lucht. Het gaat gebeuren.

Ik nestel mij nog een keertje extra goed op schoot van mijn baasje. Waar zou ze nou over praten, dat baasje van mij? Ik heb zoveel liefde gezien deze week, dat hing niet in de lucht, dat was er gewoon.

Want liefde op de werkvloer van een verzorgingshuis is de normaalste zaak van de wereld. De liefde van een zoon voor zijn moeder die hem niet meer herkent maar zich toch zo vertrouwd voelt als hij in haar nabijheid is. De zachte aanraking van handen door mantelzorgers die in het zelfde schuitje zitten en elkaar steunen in moeilijke tijden. Liefde is ook de collega’s die in hun vrije tijd een uitvaartdienst bijwonen van een bewoner. De schoonzoon die aanschuift aan het kerstdiner voor bewoners omdat zijn vrouw onverwachts niet kan en hij niet zijn schoonmoeder alleen wil laten eten. En de bewoonster die tijdens datzelfde kerstdiner haar pop op schoot ook een heerlijk stoofpeertje geeft. Want liefde is overal, ook in je fantasie.

Vorige week liep een bewoonster op haar tenen door de gang van de kantoortuin heen. Daar komen niet veel bewoners, dus rede voor mijn collega om even te kijken of alles goed gaat. “Dag mevrouw, bent u ergens naar op zoek?” vraagt collega aan de bewoonster. “Ja, naar mijn vriendin, ze is naar de kapsalon gegaan en ik wil haar verrassen.” De ogen van deze dame op leeftijd glimmen. Sinds een poosje is er een nieuwe bewoonster drie deuren bij haar vandaan komen wonen. De dames hadden direct een klik in hun humor, in hun verhalen en in hun dementie. Ze drinken samen thee, lopen gearmd over de gang en vertellen honderduit over hun jeugd en jonge jaren.

“De kapsalon is om de hoek, niet ver hier vandaan. Zal ik even met u meelopen?” vraagt collega. De bewoonster haakt haar arm in. “Wel zachtjes doen hoor” giechelt ze, “ik wil mijn vriendin laten schrikken. We spelen verstoppertje.”

Nu denken jullie natuurlijk dat liefde in een verzorgingshuis iets van de mensen is, van de bewoners, de familie, de collega’s. Maar niets is minder waar. Want de reden van de geruchten, het gefluister en het geroezemoes, dat had niets met mensen te maken. Onderwerp van het gesprek was Huib. Een mix boomerhondje van collega C en Appeltje, het hondje van de administratie. Al weken werden er plannen gemaakt voor een ontmoeting. En al weken liepen de twee viervoeters elkaar mis. Dan was Huib niet mee met zijn vrouwtje of had Appeltje toch besloten om thuis te blijven.

Afgelopen woensdag was het eindelijk zo ver. Kleine Appel, waar ik als stoere boxer ook een oogje op heb, zag hem staan. Huipie huppelde recht op haar af. Samen liepen ze vanuit het verzorgingshuis hun rondje over de boulevard. Hun baasjes vertederd met zich mee nemend. En ik, ik zag dat het goed was. Liefde is er voor alles en iedereen, voor klein en voor wat groter. En ik, ik bewaar mijn liefde voor mijn baasjes en mijn goede vriend Bink, die zelfs vorige week mijn bal mocht hebben.

Voor 2026 wens ik iedereen veel liefde toe.