Collega’s

Zo maar een maandagochtend. Ik loop vanuit de parkeerplaats van mijn werk door de straatjes van Noordwijk naar zee. Het is te vroeg en vooral te donker om door de duinen te struinen. Ondanks mijn kerstverlichting om mijn nek, ben ik dan niet goed te zien voor mijn baasje dus dan maar over het strand voor mijn dagelijkse ochtendwandeling. Heerlijk lopen we samen om half 8 over het zand. Het strand is volledig verlaten want welke gek loopt er dan ook in het pikkedonker buiten? Maar wij zijn blijkbaar toch niet de enige als een figuurtje in de verte nadert. Baasje roept mij bij zich. “Hier Hannes, kom voor. Geen andere mensen lastig vallen met je baggerpoten.” Langzaam lopen we samen naar de strandopgang richting de boulevard. Mijn baasje krom gebogen tegen de wind in. Haar voeten pletten het mulle zand. En ik, ik maak toch even een ommetje om het mensfiguur die zo alleen over het strand loopt te begroeten. Ik ben tenslotte de vriendelijkheid zelve. Baasje roept en fluit. Ik geef geen sjoege want deze dame in lange winterjas, muts op en capuchon over haar hoofd heeft iets herkenbaars. De geluiden van mijn baasje komen met meer volume uit haar mond. Toch hou ik stug vol en dartel ik om dit ingepakte figuurtje heen. “Potjandorie Hannes, geen vreemden lastig vallen. Stop met die flauwekul en kom voor!”brult mijn baasje als ze dichterbij komt. Dan roept de vreemdeling vanaf het strand. “Ik ben het hoor, je collega Guusje”. Want ja, wat mijn baasje niet kon zien maar ik al lang geroken had, dit was of beter gezegd is collega Guusje van kantoor. Die kan ik toch niet zomaar voorbij lopen? Collega’s begroeten elkaar toch?

Een week later, opnieuw op het strand, zie ik in de verte weer een mensfiguur goed ingepakt. De wind brengt haar geur richting mijn neus. Ik vlieg ervandoor. Mijn baasje heeft nog niets in de gaten. Het mensfiguur heeft haar muts tot ver over haar ogen getrokken. Zover weg ga ik nooit van mijn baasje. Maar ik ruik haar, ik voel haar, ik zie daar Guusje weer lopen. En ik laat geen gelegenheid voorbij gaan om een goede collega te zijn. In mijn enthousiasme spring ik tegen haar op. Haar telefoon vliegt uit haar handen die zij gebruikte als zaklamp om de route te bepalen. “Heb je niet nodig Guusje” roep ik nog naar haar. “Ik breng je wel naar het werk.” Als baasje, na een sprintje te hebben getrokken, Guusje redt van een innige omhelzing en haar telefoon opgraaft die ik inmiddels bijna onder het zand heb bedolven, lopen we gedrieën richting werk. Fijn dat ik haar kan begeleiden in het donker. Daar zijn we toch collega’s voor.

Zo heb ik deze week ook collega Bert geholpen zich voor te bereiden op zijn goede voornemens. Big Boss Bertje heeft namelijk op zijn kantoor een kast met een noodvoorraad aan lekkere dingen. Boterbabbelaars, chocoladerepen en nootjes van de markt. Het ligt allemaal in zijn kast op zijn kamer. Bert deelt zijn eten graag met mijn baasje, wat op zich geen probleem is, ware het niet dat in een verzorgingshuis altijd wel iets te snoepen valt. Een verjaardag van een bewoner, een speciale feestdag of zomaar omdat het lekker is. Er ligt altijd wel iets in de kantoortuin om heerlijk van te eten. Op den duur blijven die kilo’s echt wel kleven op je heupen. Ook bij baasje en collega’s.

Ik ben de beroerdste niet. Dus net zo als ik collega Guusje help met het veilig van huis naar werk te lopen over het strand zo heb ik collega Bertje geholpen door zijn volledige voorraad nootjes op te eten die hij op zijn bureau had liggen. Vers van de markt kon ik het toch niet laten om een forse greep uit het zakje te nemen. Want te veel nootjes kan niet goed zijn voor een mens. Ik heb mij opgeofferd, ben collegiaal en initiatiefrijk. Dat ik de dag erna wat moeite had met poepen, neem ik dan maar voor lief.

Als dank voor mijn collegialiteit heb ik sinds kort mijn eigen kledinglijn van het werk. Lekker warm voor in de winter en herkenbaar voor iedereen die ik tegen kom. Dus mocht je mij tegen komen in mijn blauwe huisjas van werk, graag even zwaaien en dan help ik jou ook als het nodig mocht zijn. Daar zijn we toch collega’s voor?