Is drie teveel?

Als je dagelijks op dezelfde plekken loopt, kom je ook met regelmaat dezelfde honden tegen. Op het strand, in de duinen, door de straten en in het bos. En zoals mensen sociale contacten nodig hebben, heb ik ook zo mijn contacten nodig. Ik kan dan even mijn energie kwijt en ik leer enorm hoe ik mij moet gedragen in gezelschap van anderen.

Op het strand kom ik regelmatig Bink tegen. Een labradormix van ruim 55 kg. Tankformaat waarmee ik optimaal kan buldozeren. Bink, liefkozend Binkie genoemd, is een ware vriend. Kan tegen een duwtje, laat zich omvallen en gunt mij af en toe een overwinning. En als hij stilstaat, ben ik nooit te beroerd om hem even ‘aan’ te duwen… Ik ben dan wel gecastreerd maar volgens mijn baasje zijn mijn ballen alleen maar verplaatst van de buitenkant naar de binnenkant. Je ziet ze niet maar de hormonen zijn bij tijd en wijle flink aanwezig.

Wie ik ook tegen kom op het strand is Ruby, een labrador boxermix, klein, compact en zo maf als een deur. Met Ruby kan ik kussen, kwijlen en klieren. Heerlijk.

Wat nog niet eerder was gebeurt, is dat ik beiden tegelijkertijd tegen kwam. Maar deze ochtend…

Samen met baasje huppel ik over het strand. Bal in de bek, door de brandig racen met temperaturen net onder nul. Maakt mij niet uit. Ik ben volledig gelukkig. Dat kan je zien aan de manier waarop ik loop of eigenlijk is het meer springen, van links naar rechts, van hoog naar hoger. Ik ram het baasje liefdevol tegen haar knieën.

“Hannes, kom voor. Breng de bal.” Om de dooie dood niet, denk ik. Ik heb hem net gekregen. En ik trek nog even een sprintje “HANNES! Kom voor! Nu”. Mmmm, baasje meent het echt. Ik laat de bal vallen. Baasje stopt de natte, zanderige bal in haar jaszak en fluistert in mijn oor. “Ik zie Binkie, Hannes, en Ruby. Kijk!” En warempel, mijn beide vriendjes zijn samen aan het spelen in het zand. Ik bedenk mij geen moment en storm op ze af. Wat een geluk. Beide vriendjes bij elkaar. En hun baasjes zijn ook nog mee.

Ik ram het baasje van Ruby, ik ram het baasje van Binkie meerdere keren. Mijn staart staat hoog, mijn propeller draait als een tierelier. Mijn pootjes raken amper de grond. Ik bots tegen Bink, ik kus Ruby vol op haar platte snoet. En tussendoor ram ik baasje ook nog even. Van gekkigheid weet ik niet meer hoe ik mij moet gedragen. “Baasje, ze zijn er alle twee. Baasje, kijk nou, kijk nou.”

Ik krijg een snauw van Ruby. Ze tettert in mijn oren. Bink legt zijn zware kop in haar nek en kijkt mij aan. “Ze is van mij Hannes, wegwezen.” Dat kan wel zo wezen, denk ik, maar ik probeer het gewoon nog een keertje. En ik wurm mij tussen de twee anderen in. In de sandwich zit ik klem tussen mijn vrienden. Ik slobber het kwijl van Ruby’s bekkie en smeer het daarna af aan Binkie’s glimmende zwarte vacht. Er wordt geblafd, gegromd, geduwd, gehold en vooral veel gebotst.

Alle drie moeten we wennen aan het delen van elkaars vriendschap. Eén meid tussen twee heren is natuurlijk ook wel een dingetje. Dan zet Bink het op een lopen en duikt de zee in. Ik poedel naast hem en spetter hem nat. Gewoon twee mannen, die even hun ding doen. Ruby is de lachende derde en rust even uit van alle drukte. Gelijktijdig rennen Bink en ik weer richting het teefje. Ik links, hij rechts en Ruby knalt ondersteboven. Luid blaffend en grommend worden we beiden op onze plaats gezet. Als ik haar snuitje kus om aan te geven dat ik het niet zo kwaad bedoelde, zet Bink zijn natte dopneus onder haar gat.

Misschien is drie teveel, maar ik heb er wel optimaal van genoten.