De rollade
In het dorp loopt mijn baasje aan de korte riem. Dat werkt gewoon het beste. Je moet zo’n vrouwmens niet te veel ruimte geven. Anders loopt ze elke winkel binnen die ze tegen komt en dat is dan weer niet goed voor haar portemonnee en indirect ook niet voor de mijne want hoe meer geld ze uitgeeft, hoe minder koekjes en snacks ze voor mij kan kopen. Dus, conclusie, in het dorp loopt mijn baasje aan de korte riem.
Op het strand daarentegen laat ik haar graag los lopen. Ze kan daar niet zo veel kwaad. Over het algemeen valt ze geen andere mensen lastig en het strand is overzichtelijk. Je loopt namelijk naar het noorden of naar het zuiden, meer kanten zitten er niet aan. Ik blijf zelf wel een beetje in de buurt. Bal in mijn bakkes en op een metertje afstand werkt prima. Soms graaf ik een gat om te kijken hoe oplettend ze is. Want meestal graaf ik dat gat voor haar neus. Ze heeft de mogelijkheid om er omheen te lopen, maar dan moet ze wel goed kijken. Doet ze dat niet, tja, dan wordt het zandhappen. Want loslopen daar horen verantwoordelijkheden bij, zoals goed opletten, je niet met anderen bemoeien en de goede kant op gaan. Heenweg is altijd met de wind tegen en de terugweg met de wind in de rug. Nee, dat gaat wel goed komen.
Afgelopen zaterdag ging ik al vroeg op stap met mijn baasje. Keurig had ik haar aan de korte riem, strak naast mij, zodat ze mij goed kon volgen. Vriendin van baasje ging ook mee op stap. Om de boel onder controle te houden, loop ik dan wel heel graag voorop. Misschien minder goed voor de spieren in de schouders van baasje maar voor mij wel prettig om het overzicht te bewaren. Ik sleur nog net niet baasje over de stoep, maar het scheelt niet veel.
De dames kletsen, wandelen en lachen volop samen en ik hou de boel bij elkaar door vooral van links naar rechts voor de voeten te lopen. Dat zorgt dat ze wat minder snel gaan want haast moet je niet hebben als je met mij op stap bent.
Bij het duin aangekomen ga ik braaf naast de dames zitten. Dit is het moment dat ik de korte riem inwissel voor de lange riem. Want de dames krijgen dan wel meer vrijheid in de duinen, helemaal los lopen mag daar niet. Want voor je het weet verstoren ze de slaapplekken van de reeën, konijnen en andere duinbewoners. De de rolriem komt uit de rugzak en ik neem iets meer afstand, alleen al om de dames en mij zelf een beetje privacy te gunnen. Want ja, soms moet je als hond ook even een moment voor jezelf regelen. Ik had namelijk hoogte nood. Na wat gedraai op een molshoop, een narcissenplukje en een bergje rotte bladeren had ik eindelijk mijn favoriete plekje gevonden.
De dames stonden op een afstandje te wachten. Ik heb namelijk wel een beetje ruimte nodig om te ontspannen. Na enige druk van mijn kant, verscheen er een heerlijke geurige hoop in de berm. En ik was er blij mee. En niet zo’n beetje blij. Ik was opgelucht, ik vond het heerlijk en kreeg spontaan mijn dolle vijf minuutjes. Dus bij de laatste knijpkracht van mijn sluitspier ga ik in de actie. Ik draai mij 7 keer om mijn as, schiet van links naar rechts en maak korte dansbewegingen met alle vier de poten in de lucht. En dan gaat het dus mis. Ik was helemaal vergeten dat de lange lijn nog aan mijn halsband vast zat en hang mijzelf dus op als een rollade op tweede kerstdag. Mijn achterpoten zijn volledig omwikkeld, mijn lijf lijkt op een bijdrage uit de SM wereld en mijn voorpoten zitten zo straks vastgebonden dat ik spontaan op mijn kont val. Hopeloos in de knel en opgeknoopt zit ik met mijn blote kont op het bospad.
Baasje en vriendin kijken mij met grote ogen aan. Dan volgt de eerste bulderende lach, baasje klapt dubbel, haar handen omklemmen haar buik. Vriendin volgt nog geen seconde later. De tranen lopen over haar wangen. “Oh Hannes, het kan ook nooit normaal gaan bij jou.”