Fryslân boppe

Het is vakantietijd, dus het moment om samen er op uit te trekken, baasje en ik. Zondagochtend 7.00 uur, de dag start met een vroege wandeling door het buitengebied en bij thuiskomst wordt de rugzak volgepropt. Een lunchbakje, een bakje met avondeten, mijn favoriete bal natuurlijk maar ook een knuffel, koekjes, een voerbak en een handdoek, want je weet maar nooit. Dan stappen we samen in de auto. “Stoelriem vast, Hannes, we gaan een lange rit maken.” Ik laat mij lekker zakken in de achterbak en kijk naar buiten. Het zonnetje schijnt, ik heb de tijd want baasje is mee en de rugzak zit vol. Terwijl baasje meebrult met de radio zie ik langzamerhand steeds meer water in het landschap. Sloten, riviertjes, meertjes. We komen aan bij een lange dijk, water links en water rechts van mij. En aan het einde van de dijk krijg ik toch het idee dat ik hier eerder ben geweest.

“Nog een klein stukje Hannes, en dan volgt de eerste verrassing van de dag”, roept baasje naar achteren. Ik ga wat rechterop zitten. Oren gespitst, neus in de wind. Dan wordt de auto geparkeerd. Ik huppel de auto uit. Even de poten strekken. “Kijk Hannes, ga ze maar begroeten”, fluistert baasje in mijn oor. En dan weet ik het weer. Ik ken het hier. Ik ben hier vaker geweest, met mijn vorige familie. En daar komen ze.. de kinderen, mijn kinderen. Van mijn vorige baasjes. Ik trek een sprintje, ik ram de meiden, ik bespring de jongen en kus iedereen van het gezin. Wat een leuke verrassing is dit. Samen gaan we op stap, baasje en mijn vorige gezin. We maken een mooie wandeling in de omgeving. Ik spring, ren en duik in het water en laat mij van mijn goede kant zien.

En als we een uurtje later weer bij de auto aankomen, ben ik eigenlijk wel toe aan lunch en een tukkie. “Helaas Hannes, nu nog niet”, roept mijn baasje “Er staan nog meer verrassingen te wachten. Dus hup de auto in en we rijden nog een klein stukje verder.” Inmiddels speelt het waterige zonnetje verstoppertje met de wolken totdat we bij onze volgende stop aankomen. Ook hier ben ik al eerder geweest. Ik heb hier zelfs overnacht. We duiken de tuin in voor mijn lunch om daarna baasjes vriendin te begroeten die hier woont. “Ha Hannes, leuk dat je er bent. Zin in een wandeling?” En voor dat ik het weet, is de riem weer aangekoppeld en struinen we met z’n drietjes deze keer door het Friese landschap. Ik ren door het hoge gras alsof ik geen andere wandelingen heb gemaakt op deze dag. Ik duik modderslootjes in en snuffel aan het fluitekruid. Dat Friese water is toch wel heerlijk. Lekker zoet voor de verandering. Terwijl ik nog een keer een sloot induik en echt modderzwart er weer uit kom, trekken donkere wolken samen. We zijn inmiddels een goed uur op weg en hebben zeker nog een uur nodig om weer terug te zijn bij het huis van vriendin, als de regen met bakken naar beneden komt.

Kijk, een slootje is geen probleem, een meertje is prima, de zee ook daar ben ik niet meer van onder de indruk maar regen… brrrr, daar moet ik niets van hebben. We schuilen onder een paraplu, die te klein is voor ons drietjes. Ik kruip onder de knieën van de dames en maak mij zo klein mogelijk. Het mag helaas niet baten. Totaal verzopen komen we aan bij het huis. Baasjes kleren verdwijnen in de droger, ik verdwijn in een handdoek. Mijn snoet wordt gepoetst, de bagger van mijn poten gehaald en mijn borstkas weer glanzend wit gewreven.

Als ik na mijn avondeten eindelijk weer droog ben achter mijn oren, stappen baasje en ik de auto weer in. Voordat ik de straat uit ben, snurk ik al. Fryslân is prachtig. Een dag vol verrassingen. Ben heel benieuwd waar het volgende vakantie avontuur ons gaat brengen.

Een beetje minder regen zou dan wel welkom zijn…