Het mooie van op vakantie gaan is..

“Nog eventjes Hannes, we zijn er bijna”, roept baasje van de voorstoel naar de achterbak. Ik hoor haar wel maar ik kan er niets mee, want wat is nu eventjes? We zijn namelijk al twee dagen op de terug reis van het mooie Tirol naar de Nederlandse kunst. Een overnachting bij Koblenz in Duitsland als tussenstop want anders duurde de reis echt te lang. We stoppen elke twee uur voor een rondje over de Raststätte. De benen strekken, afwateren, nieuw water naar binnen werken en een koekje voor onderweg natuurlijk.

Als we ‘s middags bij ons huis aankomen, ben ik helemaal versuft. Die hele reis gemaakt en we komen gewoon weer thuis terecht. Dan hadden we toch net zo goed niet kunnen gaan? Hoewel, dan had ik die mooie ijskoude beekjes in de bergen wel gemist.

Ik struikel mijn mand in en doe even een powernapje om bij te komen. De mand ligt zo heerlijk. Mijn eigen geurtje, mijn eigen kussen, mijn eigen zand en kwijl. Hoe lekker is dat. Terwijl de baasjes de auto leeg ruimen inspecteer ik mijn speelgoedmand. Zit alles er nog in? Om dat goed te kunnen bekijken gooi ik al mijn knuffels één voor één door de woonkamer. De vlokken vulling vliegen door de lucht en pas als de hele mand leeg is, ga ik er zelf midden in liggen. Ja, het voelt bijna weer als thuis.

Tijd voor een rondje door de wijk. Ik snuffel en snuif aan elk grassprietje. Wie heeft er in mijn territorium gelopen de afgelopen twee weken? Wie heeft de euvele moed gehad om mijn lantaarnpaal te beplassen? Ik draal en draai. Overal kleine plasjes achterlatend. Drie keer heen en vier keer terug om toch te controleren dat iedereen nu weet dat ik weer terug ben. Ja, Ja, Hannes is Back in Town.

Na een heerlijke nacht slapen in mijn eigen bedje, staat baasje weer vroeg in de woonkamer. “Kom op Hannes, er uit. Je hebt de hele vakantie kunnen uitslapen maar we gaan nu terug naar het normale ritme, dus pak je bal en op naar het strand.

Ik sjees de auto uit. Baasje had niet eens de tijd om het restant van haar appeltje in de vuilnisbak te gooien. Gaan, gaan, gaan! En ik ren naar de strandafgang. Baasje moet maar zien hoe ze daar komt maar ik, ik ben er al. In één streep ren ik naar beneden, door het mulle zand. Zo de branding in en pas als de eerste golven over mijn kontje slaan, kom ik tot stilstand. Die bergbeekjes waren mooi maar er gaat niets boven de Noordzee.

Het komende anderhalve uur, ren en vlieg ik over het strand. Elk schelpje wordt bekeken en besnuffeld. Met mijn bal in mijn bek ren ik van voor naar achteren, van de zee naar de duinen. Als baasje even gaat zitten op het zand, doe ik snel mijn ogen dicht.

Als kers op de taart zie ik ook nog Ruby, de labrabox of boxador het strand opkomen. Ze is goedgemutst dus samen rennen we nog een keer het strand op en neer.

Thuisgekomen plof ik na mijn ontbijtje in mijn favoriete stoel. Ja, op vakantie gaan is geweldig, maar het mooiste van op vakantie gaan, is toch thuiskomen.