Mijn steentje bijgedragen

We wonen met z’n drieën in het huis. Grote baas, baasje en ik. Het huis is nieuw, niet alleen voor mij maar ook voor mijn baasjes. Nou is het huis niet nieuw nieuw, sterker nog, het huis is erg oud, maar mijn baasjes hebben het van onder tot boven gestript en zijn het aan het opbouwen. Overal in huis kom je potten verf tegen, liggen opgedroogde kwasten, staan er nog verhuisdozen en ligt met name grote baas in een kronkel in de meterkast om allerlei bedrading op orde te krijgen.

Omdat ik hier nu ook woon, wil ik ook graag mijn steentje bijdragen. We zijn tenslotte familie van elkaar, toch? Zo probeer ik alle niet woonkamerspullen uit de woonkamer te houden. Deze plek is namelijk min of meer af en het zou zonde zijn als deze plek vervuild wordt met niet gewenste troep. Een deurstopper van piepschuim kan dus eigenlijk gewoon niet. Dat een deurstopper nodig is, begrijp ik wel. Anders botst de klink tegen de net gestuukte muur. Maar om daar dan een piepschuim blok, wat eigenlijk gewoon afvalmateriaal is, neer te zetten, is gewoon een beetje zonde. Ik heb dat piepschuimblok dan ook vakkundig versnipperd. Mijn taak was weer volbracht en er staan nu keurige gestoffeerde deurstoppers… Ze leren het wel. Je moet ze er alleen op wijzen.

Zo vind ik ook dat je in de woonkamer, als je die verlaat, dat je je rommel op ruimt. Zodat je, als je weer binnen komt, blij bent met een opgeruimde kamer. Etenswaren is zo’n voorbeeld van rommel. Geen snoeppapiertjes laten liggen, of bekertjes ontbijtyoghurt die leeg zijn. In de prullenbak ermee. En als de baasjes het niet opruimen dan doe ik het wel voor ze, dus ik neem de ontbijtbekertjes mee mijn mand in, ik check of er geen snoepjes meer in de papiertjes liggen en zakjes drop, nog ongeopend, haal ik van het bijzettafeltje en vreet het op. Nee, niets laten liggen, opgeruimd staat netjes mijn motto.

Ik vind ook iets van de kleurstelling van dit huis. De muren zijn gladgestreken en wit geverfd, de oude steenstrips vakkundig verwijderd. Door het hele huis kom je een licht groene tint tegen. Een basiskleur wat goed past bij het huis en in de omgeving. Mijn complimenten voor deze keuze. Maar wat ik dan niet snap is dat ze in de woonkamer de accentkleur rood hebben genomen. Echt, dat combineert toch voor geen meter. Op een onbewaakt ogenblik heb ik dan ook de rode kaarsen van de eettafel weggehaald. De groene heb ik uiteraard laten staan. Nee, alleen de rode heb ik weggehaald en opgevreten, dan kunnen ze die ook niet meer terug zetten. Dat rood, nee, dat past niet bij dit huis, en ik help ze er aan herinneren.

Zo zag ik deze week dat de planten in de vensterbank wel een scheutje water konden gebruiken. Mijn baasje is niet zo goed in binnenplantjes. Dus meestal zit er teveel of te weinig water in de pot. En ik had geconstateerd dat de grond te droog was. Dus als eerste heb ik de gieter van de hoge kast gepakt en midden in de kamer gelegd. Om daarna zorgvuldig de planten uit de vensterbank te halen en bij de gieter neer te zetten. Ik heb ook even gekeken of ze misschien verpot moesten worden en of de potten wel aan mijn hoge standaard van interieuradvies konden voldoen. Ik test dat door mijn tanden erin te zetten.

De planten en de potten mogen blijven hoewel ik de kamerlinde iets te groot vond en even getrimd hebt. De rest staat weer in de vensterbank.

Mijn baasjes zien het nut van mijn bijdragen echt wel in. Mijn schredderkwaliteiten zijn van een hoge standaard. Nu ik de woonkamer opnieuw heb ingericht, ben ik gepromoveerd naar de bijkeuken. Daar versnipper ik het oud papier tot postzegelformaat zodat het beter in de container past. Ik blij, zij blij. En zo draagt iedereen zijn steentje bij aan dit chaotische huishouden.