Sorry!
Vorige week vertelde ik dat Tweety, ons gele autootje, uit logeren is. Daarom moet ik bijna elke dag met de fiets naar het werk, het strand, het bos. Op zich niet zo erg, want het is prachtig weer, maar ik ben liever lui dan moe dus ik vind er wel wat van. Jullie advies; “spring toch in die kar Hannes. Laat zien wat je wil.” Nou … dat heb ik geweten.
Maandagochtend half 8, ik had het slaap nog in mijn ogen zitten. Baasje stond al weer buiten met fiets, een tas vol eten en een hondenkar waar ik toch niet in mag zitten. Ik sleepte mijzelf uit de mand. Keek hoopvol naar de kar maar nee hoor, geen sprake van. Ik werd aan de riem gezet naast de fiets. “Ben je er klaar voor Hannes?” riep het baasje nog. Ik schudde mijn hoofd maar ook dat hielp niet.
Na een kleine tien minuten lopen en na de nodige plasjes werd het tijd om ook de grote boodschap los te laten. Ik scharrel de berm in en baasje stopt de fiets. Als ik een goed stekje heb gevonden, draai ik een mooi hoopje. Daarna kieper ik er zand over heen door met mijn poten naar achteren te trappen. Het was blijkbaar niet genoeg want baasje stapt van de fiets af. Trekt een hondenpoepzakje open. Gaat op haar hurken bij mijn hoopje zitten en harkt het hoopje in het plastic zakje.
En dat was het moment waarop ik dacht, ik duik de fietskar in. Dus ik loop om de fiets heen. Neem een aanloopje en spring het karretje in. Baasje zit nog op haar hurken naast de fiets. Door de snelheid en mijn 35 kilo boxerkracht schiet het karretje naar voren. De fiets wiebelt en daarna wint de zwaartekracht. De fiets belandt boven op baasje. Die wiebelt nu ook. Om niet om te vallen zet ze haar vrije hand (dus zonder poepzakje er om heen) tegen de grond. Midden in de brandnetels.
Sorry!
Woensdag, op haar vrije dag, hielp ik baasje met klussen. Samen zijn we in de schuur op zoek naar de schuurmachine om de oude kist van over-opa in ere te herstellen. Het is een puinhoop in de schuur door de verbouwing en de tijdelijke keuken die daar opgesteld staat. Overal gereedschappen, onderdelen, hout, pvc pijpen en tegels. Terwijl baasje op de bovenste plank van het rek kijkt, steek ik mijn kop uit om op de onderste plank van het rek te zoeken. Daarbij raak ik de oude kapstok die tijdelijk in de schuur op de grond staat. De kapstok raakt het scheenbeen van baasje. Het velletje stroopt naar beneden. Baasje schrikt, springt opzij en raakt met haar kleine teen de onderkant van de houten kist.
Sorry!
‘s Avonds, na de laatste wandeling, lig ik heerlijk in mijn mandje. Baasje komt op het randje zitten. Pleister op haar scheenbeen. Kleine teen is inmiddels donkerpaars gekleurd. Ze aait mijn oortjes, ze geeft een kus op mijn neus. “Ach Hannes, je kan er ook niets aan doen. Beetje boxerlompigheid zullen we maar zeggen”. Dan strek ik mijn achterpoten. De nagels boren zich diep in de kuiten van baasje. Ik strek nog verder en zet meer kracht. De nagels glijden van net onder de knie richting de enkel. Een paar prachtige rode strepen achterlatend want baasje was niet snel genoeg met op staan.
Weer strompelt ze naar boven voor een natte washand en pleisters en weer zeg ik vanuit de grond van mijn hart: Sorry!