Laat mij slapen

“We hebben vakantie Hannes, heb je al plannen gemaakt? “ vraagt mijn baasje aan mij. Ik lig heerlijk onderuitgezakt tegen haar aan. Het is donderdagavond, Witte Donderdag om precies te zijn. Vanaf vanavond hebben we vakantie, baasjes en ik, twee weken lang vakantie. En het enige wat ik wil in mijn vakantie is slapen, gewoon heerlijk slapen. Sinds ik hier woon heb ik gewoon geen rust gehad. Alles nieuw, alles anders, en alles in veelvoud. Veel rennen, veel stoeien, veel eten, behalve veel slapen en dat is nou net mijn grootste hobby.

We gaan niet weg, deze vakantie. “Het wordt Tuinzania, balkonia en Rundumhause want er liggen nogal wat klussen te wachten en we gaan toerist spelen in eigen regio. Lekker fietsen Hannes en naar het bos, de duinen en de zee.” Eerlijk gezegd word ik al moe aan de gedachte van al die activiteiten. Dus ik begraaf mijn snoet nog dieper in de schoot van mijn baasje. Je zoekt het maar uit, ik hou mij gedeisd.

Het eerste weekend is het Pasen. Omdat ik niet mee kan naar de paasbrunch (jongste zoon heeft drie katten die niet gewend zijn aan een spring in het veld zoals ik) loop ik in mijn eerste vakantieweekend al om half 7 ‘s ochtends op het strand. “Kom op Hannes, eieren zoeken!”roept de baas terwijl ze tennisballen in het zand smijt. En ik, ik graaf mij een ongeluk zodat het zand letterlijk mijn oren uit komt. Na 2 uur graven, rennen, huppelen, springen en pootje baden gaan we eindelijk naar huis. Ik kan geen boe of bah meer zeggen en struikel mijn mand in. Al blijven jullie de hele dag weg, zeg ik tegen mijn baasje, kan mij niets schelen. Ik ga even bij tukken.

Een paar uur laten stond mijn baasje al weer op de stoep met mijn riem in de hand. “kom op Hannes, het is prachtig weer en je hebt al eventjes geslapen. We gaan naar het bos..”

En zo strompelen we de week door. Elke dag op stap, met de fiets, met de auto, lopend de velden in. Ik ben blij als ik even ergens kan zitten en als we dan wel thuis zijn, tja, dan volg ik mijn baasjes op de voet. Gezien hun drukke klusschema zitten daar ook weinig rustmomenten dus ik hobbel van de gang, naar de woonkamer, naar de schuur, naar de pottenbakkerij en weer terug. Doodmoe word ik er van.

Dit weekend waren er geen plannen. “We gaan lekker rustig aan doen Hannes, kan jij een beetje bij komen. Even relaxen en zo” Ondertussen ken ik mijn baasje goed genoeg om dat soort uitspraken met een korreltje zout te nemen. Het duurde dan ook niet lang of er stonden zomaar gezellige mensen voor de deur. FF een bakkie doen. En ik, ik moest natuurlijk uitbundig begroeten en de boel in de gaten houden. Niet veel later, een zwaar geronk aan de andere kant van de poort. Nog meer visite maar deze waren niet op de fiets gekomen maar met de motor. Nog meer begroetingen en aandacht voor mij. “Laten we een strandwandeling maken voor het eten”,roept de visite en hup, daar zat ik in de auto op weg naar het strand. Leuk, gezellig, heerlijk maar eigenlijk ben ik zo moe…

Als de visite ook nog blijft slapen doe ik geen oog dicht. Vier mensen om over te waken is ook wel veel gevraagd. De volgende ochtend zit ik dan ook rechtop in mijn stoel in plaats dat ik nog heerlijk in mijn mandje ligt. Het is nog vroeg maar de dames willen alweer op stap en ik moet ze begeleiden. Even een rondje Comomeer en ik, goeie sukkel, draaf er weer achteraan.

Als halverwege de zondag de visite weer is vertrokken, ben ik ook vertrokken, naar mijn mand. Met geen stok ben ik er uit te krijgen. Ik doe mijn ogen niet meer open, ik zwaai niet meer met mijn staart. Alleen voor het eten en een slokje water kom ik nog van mijn plek.

“Je moet toch echt even je behoefte gaan doen Hannes, anders hebben we een waterballet strakjes in je mand” Ik kruip bijna richting de poort. Op een holletje ren ik daarna richting een veldje, doe mijn behoefte en ren, zo hard als ik kan weer richting huis. Naar bed, naar bed en laat mij slapen…