Als nieuwe schoenen

Week twee in mijn nieuwe huis. Het is even wennen. Het is eigenlijk net als nieuwe schoenen, Je vindt ze mooi, ze zitten lekker maar zo hier en daar schuurt het nog een beetje. Je moet ze nog inlopen om ze straks nooit meer uit te willen doen. Zo is het ook met mijn relatie met mijn nieuwe baasje. En denk nou niet, die boxer zwamt uit zijn nek. Wat weet hij nou van schoenen? Laat mij je vertellen dat ik ze regelmatig in mijn bek heb.

Ik vind het heerlijk om vaak te wandelen. En in ieder geval 1 keer per dag los te mogen racen door de duinen, bos of het strand. Dat zijn mijn nieuwe schoenen, zogezegd. Ik heb het getroffen met mijn nieuwe woonomgeving. Maar waarom beginnen mijn wandelingen al om half 7 ‘s ochtends? In het begin dacht ik nog, dat doet ze een paar dagen en daarna gaan we over naar een fatsoenlijk tijdstip. Maar ik blijk het mis te hebben. En hier knellen mijn nieuwe schoenen dus…

Heerlijk lig ik nog te pitten als ‘om half 7 ’s ochtends vroeg het felle licht in de woonkamer wordt aangedaan. “Goedemorgen Hannes, het wordt tijd om op te staan”. Ik knijp mijn ogen dan stijf dicht en til niet eens mijn staart op. Ik vind haar best wel lief, mijn nieuwe baasje maar ik heet niet voor niets Hannes Luiwammes. En als het weer nou eens zou meewerken maar nee, ik sta dus elke ochtend om 5 over half 7 in de stromende regen buiten…. Voor een uur!

Waar we elkaar wel heel goed in kunnen vinden, waar dus de nieuwe schoenen heel goed passen, is onze samenwerking. Ik ben steeds meer geneigd om naar haar te luisteren en zij is steeds meer geneigd om te kijken wat ik nodig heb. En ik had haar nodig, heel dringend. Want op woensdagavond, in het pikkedonker, kwam ik zomaar een andere hond tegen op onze laatste wandeling. De hond liep los dus mijn baasje koppelde ook mijn riem af. En daar gingen we. Dwars door de struiken, razendsnel over het grasveld en rakelings langs bomen. We zagen geen hand voor ogen maar vonden elkaar in het racen en sjezen. Nadat we eindelijk weer ieder bij ons eigen baasje uitkwamen, was ik zwaar gewond. Echt waar. Ik was zo zielig dat ik strak naast haar ging lopen en duwde mijn natte neus in haar hand. Mijn waterige ogen keken in haar grijs blauwe kijkers. En bij elke stap tilde ik mijn voorpoot op. En zij klopte met regelmaat op mijn rug. “We zijn bijna thuis Hannes en dan kijken ik naar de schade”, fluisterde ze in mijn oor.

Thuis gekomen liet ik mij op de grond zakken. Mijn ronde billen op de koude vloer. Mijn voorpoot in de lucht houdend want oh jeetje…. Mijn duimnagel was gescheurd en het bloedde als een rund. Liters bloed moest ik al verloren hebben en zacht gepiep kwam uit mijn bekkie. Ik was zo zielig en wilde alleen nog maar op schoot, gekust en geknuffeld worden. Baasje probeerde nog mijn nagel eraf te halen omdat dan de pijn weer voorbij zou zijn maar ik liet haar niet in de buurt. Ik hinkelde naar mijn bedje wat ze bij de bank had gezet. En samen hebben we in mijn mand gezeten. Zij aaiend, wrijvend en liefdevolle woordjes fluisterend en ik , ik liet het zachte piepen langzaam overgaan in een zwaar ronkend geluid van de nachtslaap. Ja, wij werken goed samen, ze snapt wat ik als man nodig heb. Aandacht!

De volgende dag bleek op wonderbaarlijke wijze mijn nagel in zijn geheel te zijn verdwenen. Natuurlijk deed het nog een beetje zeer maar ik kon er weer prima mee racen en sjezen in de duinen van de Noordzeekust.

Op mijn geheel stoere wijze heb ik mij niet meer laten kennen, ook niet toen ik even in zee ging staan en het zoute water tegen mijn nagelstompje aan sloeg. Dat ik daarna opnieuw op schoot wilde, heeft vast niemand gezien, toch?

Nee, onze nieuwe schoenen passen prima en anders leer ik het haar wel.