Hulp

Wij, boxers staan natuurlijk bekend om onze enorme hulpvaardigheid. We zijn altijd bereid om onze poten uit de klauwen te steken om onze baasjes te helpen met een klus. Ook deze week heb ik mijn steentje bijgedragen om het huishouden op rolletjes te laten lopen.

Zo heb ik gecheckt of mijn baasje geen plekje over had geslagen bij het schilderen van de voordeur aan de binnenkant. Door het plekje aan te wijzen met mijn neus zou ze dan precies weten waar nog een extra likje verf over heen moest. Dat er daardoor ook verf op mijn bovenlip terecht kwam is natuurlijk een kleinigheidje evenals het feit dat mijn bekkie blijkbaar niet helemaal schoon was en er nu zandkorrels op de deur zijn geplakt. Een beetje eigenheid geven aan het huis is natuurlijk ook wel leuk.

Bij ons het in dorp worden de plastic verpakkingen in een grote plastic zak gestopt die dan aan een lantaarnpaal gehangen moeten worden op de dag dat de vuilniswagen langs komt. Dat gebeurt zo eens in de drie weken. Al die tijd ligt die plastic zak met alle verpakkingen in de keuken. Elke dag komt er weer iets bij, lege melkpakken, blikken van soep en lege verpakkingen van yoghurt, kwark en vleeswaren. Om te zorgen dat er met dit warme weer geen vliegjes verzamelen in deze plastic zak, heb ik geprobeerd alle verpakkingen goed af te likken zodat er geen etensresten meer over waren. Goede hulp vond ik zelf. Dat ik daardoor de hele plastic zak heb moeten open scheuren was natuurlijk een kleine bijkomstigheid.

Op het werk ben ik ook al zo behulpzaam. Ik lap alle glazen deuren van de nieuwe kantoorruimtes. Dat scheelt weer voor de schoonmakers. Hoeven zij niet te lappen. Want dat heb ik immers al gedaan. Oja, ik doe zowel de binnenkant als de buitenkant van de deuren.

Van de week gingen baasje en ik iets halen bij de kluswinkel op het industrieterrein. Baasje gaat dan met de fiets en ik loop ernaast. Heel gezellig en goed te doen. Op de heenweg was het nog wat frisjes en droeg mijn baasje haar jas. Op de terugweg stopte ze de jas in de fietstas. “Veel te warm Hannes, het is veel te warm voor een jas. We gaan ook langzaam terug zodat jij niet oververhit raakt.” Dus op mijn gemakje loop ik naast de fiets. In mijn ooghoek zie ik dat de mouw van de jas een beetje uit de fietstas hangt. Misschien komt ie straks wel tussen de spaken, dan klapt mijn baasje natuurlijk van haar fiets en dat kunnen we niet hebben. In al mijn hulpvaardigheid heb ik dan ook maar eventjes haar jas uit de fietstas gehaald. Zonder dat ze het merkte natuurlijk, want ik wilde haar er niet mee lastig vallen. Met de jas in mijn bakkes ren ik naast de fiets. “Mevrouw! Mevrouw! Zijn dit uw spullen?” Er komt een dame met een enorme snelheid ons achterop rijden. Al roepend en schreeuwend. Mijn baasje kijkt om. Ze ziet mij trots paraderen met haar jas en daarachter een dame die bijna buiten adem ons probeert in te halen. “Hannes, even stoppen, want die dame wil ons wat vertellen, en trouwens, waarom heb je mijn jas in je bek?” Voordat ik antwoord kon geven, heeft de dame ons ingehaald. In haar hand de sleutels en portemonnee van mijn baasje.

“Ik fietste achter u toen ik zag hoe de hond uw jas uit de fietstas haalde. Maar doordat hij dat deed, vielen ook uw sleutels en uw portemonnee vanuit uw jas op de grond. Ik heb ze maar opgeraapt, want u had niet in de gaten dat u ze kwijt geraakt was.”

Mijn baasje keek mij aan, ik keek heel onschuldig terug. Ik wilde alleen maar helpen baasje….