LEO

Lomp en onbehouwen, afgekort Leo, dat roept mijn baasje vaak. Geen idee wat ze er mee bedoeld. Oké, ik ben misschien wat groot, heb extreem lange poten en een tikkie onbesuisd maar om mij nu LEO te noemen terwijl ik al een prachtige naam heb, is ook wat overdreven toch??

Vorige week liep ik in het bos met baasje. Het is omheind terrein dus ik liep los en samen deden we verstopspelletjes. Altijd leuk want als ik de baas heb gevonden krijg ik een koekje. Zo liepen we samen door het bos totdat we een dame met haar golden retriever tegen kwamen. De dame was rond de 70, de hond aanzienlijk jonger. “Hij is wat onzeker” roept de dame als we dichterbij komen. De golden retriever begint te blaffen en trekt zijn bovenlip op. “De mijne is wat lomp en onbehouwen” roept mijn baasje terug. Bij het passeren van de Golden, hapt en snapt hij naar mij. Misschien uit angst of gewoon als reactie op mijn knappe uiterlijk, zet hij zijn tanden in mijn lijf. Ik schrik mij een hoedje en spring een meter omhoog en opzij. Daar staat toevallig het vrouwtje van de andere hond. Ik raak met mijn volle gewicht haar heup en daar stortte ze al ter aarde. Mijn eigen baas probeert wanhopig de Golden van mij af te houden en mij weg te sturen zodat er geen gevecht ontstaat. Ondertussen roept ze naar de mevrouw; “Gaat het, niets gebroken?” “Hij is wel heel lomp, die hond van jou” mompelt de dame terwijl ze langzaam omhoog krabbelt. Ze slaat de modder, mos en takjes van zich af. “Erg lomp”. En ik denk, ik heb er alleen maar voor gezorgd dat mijn mooie velletje niet beschadigd raakte en u, tja u stond toevallig in de weg, da’s toch niet lomp…

Woensdag was het weer trainingsdag. Ik herkende de plek en stond al helemaal klaar om naar binnen te gaan. Gespannen als een snaar, want trainen is leuk en vooral erg lekker. Ik doe een goede poging om mijn baasje naar binnen te sleuren. Ik trek een sprintje naar de deur en spring met mijn voorpoten tegen de klink. De deur zwaait open en ik geef een ruk aan de riem. Naar binnen baas, naar binnen, en rap een beetje. Mijn baasje probeert een sprintje te trekken om mij bij te houden. De lus van haar rechterveter komt daarbij vast te zitten in het haakje van haar linkerschoen. Een kleine zet, gewoon een zacht tikkie van mijn kant zorg dat baasje volledige haar evenwicht verliest en pardoes tussen de dozen met voer en snackies beland. Haar voeten aan elkaar geknoopt en mijn tong natuurlijk direct in haar oor gepropt. Leuk spel baas, maar we gingen toch speuren in plaats van kegelen?

Terwijl de baas overeind krabbelt, mompelt ze “LEO!” en ik denk, hersenschudding? Zou ze nou nog niet weten dat ik Hannes heet?

Het is kantoordag. Ik lig heerlijk te slapen onder het bureau van de baas. Dan komt er zo’n klein hummeltje van 2 jaar oud binnen. De kleindochter van baasjes collega. Ik hou van kinderen, ik ben gek op kinderen en zodra ik het stemmetje van dit kleine meisje hoor, trek ik een sprintje onder het bureau vandaan. Ik zit vast aan een lange riem maar dat weerhoudt mijn baasje niet om een spurtje om het bureau te trekken en mijn harnas vast te grijpen. Ik ben dan wel gek op kinderen, maar niet alle kinderen zijn gek op mij. En zo staan we dan. Baasjes armen om mijn lijf geslagen, ik sta op mijn achterpoten te maaien, want het kindje zwaait naar mij. En terwijl ik terug zwaai met mijn voorpoten, trek ik de enorme hangplant van de kast naar beneden. De stenen pot scheert rakelings langs het hoofd van mijn baasje en slaat dan in 100 stukje op de vloer. De zwarte aarde vliegt alle kanten op.

Ik word met een barse stem naar mijn plaats gedelegeerd. “Leo!” roept mijn baasje nog na. “Leo!” Terwijl de collega’s lachend de rotzooi opruimen en de plant een tweede leven begint in een andere pot op een andere kast, kijk ik naar de nieuwe haarcoupe van mijn baasje. Haar zilvergrijze lokken zijn bedekt met zwarte aarde, de modderkruimels hebben zich genesteld in haar pruikenbos.

Ik mag dan wat lomp en onbehouwen zijn, dat baasje van mij, die kan er ook wat van.