Thuis

3 maanden geleden is het pas, dat ik hier kwam wonen. Tijd vliegt, lijkt het wel. We krijgen een ritme, we raken op elkaar ingesteld. “Reken maar op een jaar” zei mijn nieuwe baasje, dan snappen we elkaar, dan kunnen we met elkaar lezen en schrijven.” Dat laatste betwijfel ik zeer want mijn lees- en schrijfkunst is redelijk onder de maat maar wie weet ben ik straks de eerste hond met een pen tussen de tenen die hele epistels schrijft.

3 maanden geleden is het pas, en toch… toch is vrij recent bij mij de knop omgegaan. Ik heb besloten om hier te blijven en dat laat ik zien ook. Waar ik in het begin nog in elkaar gedoken in mijn mand lag, lig ik nu breed uit, heerlijk ontspannen en zodra mijn baasje in het zicht is, ontbloot ik mijn buikje om mij heerlijk te laten kriebelen

3 maanden geleden is het pas, maar inmiddels weet ik goed de weg. Op een drafje struin ik door de wijk, weet ik de weg naar ons favoriete restaurant en laat ik inmiddels heel goed weten waar ik wel maar ook waar ik niet heen wil. Ik heb zo mijn voorkeuren.

3 maanden geleden is het pas, en inmiddels begroet ik mijn nieuwe baasjes uitbundig. Ik mis ze als ze weg zijn geweest en bedelf ze onder kusjes en knuffels als ze weer terug komen. Ik weet hoe ik ze aan het lachen kan maken en ik luister als ik op mijn donder krijg. We hebben geen machtsstrijd meer. Ze zijn mijn baasjes en ik heb het geaccepteerd.

Afgelopen week dacht ik, ik ga het vieren. Ja, ik ga mijn baasje verrassen en vertellen dat ik blij ben met haar. Ze had mij in de tuin gelaten met de pottenbakkerij open om in te snuffelen. Zelf moest ze nog even naar het werk. Grote baas zat boven achter zijn computer. Het is mooi weer, ik lig op mijn kleed. De tuin of zeg maar het tuintje is nog een kale bedoening. Er zijn al volop plannen om de boel te vergroenen maar er is nog niets gebeurd. Dus hoe leuk zou het zijn als ik de tuin kan opfleuren. Iets romantisch te regelen om te laten weten dat ik blij met haar ben.

Op mijn dooie akkertje loop ik de pottenbakkerij in. Het is daar nog een rommeltje. Half uitgepakte dozen, pakken klei, serviesgoed in bubbeltjesplastic en cellofaan en heel veel rommeltjes. Ik duw mijn neus in een verhuisdoos. Ohhh, crêpepapier, daar kan ik de tuin wel mee versieren. Ik knaag het plastic er van af en maak met mijn hoektanden een mooi motiefje. Nu nog even uitrollen en de versiering neemt mooie vormen aan. Kaarsen, ik ruik kaarsen. 6 stuks. Mmmm, ik vind kaarsen lekker. Ik sleep de kaarsen uit de schuur en knaag ze op maat. Dan zet ik ze hier en daar in de tuin. Mooi, daar knap het echt van op. En dan voor de Finishing Touch haal ik ook de kopjes uit de schuur. Keurig verpakt per vier. Oeps, de kopjes vliegen uit de verpakking op de straat. Ach, scherven brengen geluk.

Moe van het versieren ga ik op mijn kleedje liggen. Het zal toch niet lang meer duren voordat mijn baasje thuis komt en als ze komt, dan wacht ik op haar bij de voordeur. Daar heb ik goed uitzicht. Maar eerst even mijn oogjes dicht doen…