Mij niet gezien

Eén van mijn sterkste kanten is toch wel interieurstyling. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er heel goed in ben. Toch wel een paar keer per week verbouw ik de woonkamer door tijdens het rennen met een noodvaart op het kleed bij de bank terecht te komen, waardoor dat kleed door de kamer zeilt en keurig opgerold voor het raam beland. Eventuele bijzettafeltjes en voetenbankjes worden dan ook verplaatst. Het geeft een heerlijk open gevoel van ruimte in de woonkamer. Een antislipkleed onder het kleed heeft tot nu toe nog niet echt geholpen. Ik kom met zo’n snelheid aan dat alles door de kamer vliegt.

Waar ik ook een sport van maak is mijn eigen mand verplaatsen. Nu heb ik een stretcher, gebouwd van steigerbuizen en spanbanden. Oerdegelijk, zeer stevig en weegt wel een aantal kilootjes. Maar als ik mijn dolle vijf minuten heb, dan lijkt het of dat ding van veertjes is gemaakt. Mijn mand is namelijk ‘buutvrij’ dus als baasje mij wil pakken vlieg ik de mand in en schuift die loodzware constructie met mijn 35 kilo boxerlijf erop vederlicht door de woonkamer en parkeer ik dat ding tegen de koffiekast. Een heel leuk spelletjes met als resultaat dat de koffiekast eigenlijk een nieuw likje verf nodig heeft.

Mijn eigen rode stoel verplaatst ik ook dagelijks door de woonkamer. Het heeft geen wieltjes hoor, hoewel dat het een stuk makkelijker zou maken. Maar door simpelweg erop en eraf te springen, meerdere keren per dag, kan die stoel zo maar 5 meter naar links of naar rechts worden geschoven.

Nee, laat mij maar schuiven met het interieur. Ik ben daar zeer talentvol in. Nou houden mijn baasjes ook wel van verbouwen. Er gaat ging week voorbij of er wordt wel geklust, gehamerd, gezaagd of iets anders aan het huis gedaan. Geen probleem. Heb ik geen moeite mee. Alle werkmannen worden op dezelfde manier onthaald. Met enorme enthousiasme en als vrienden voor het leven als de broodtrommel uit de koelbox wordt gehaald. Vaak doe ik een poging om op schoot te klimmen als er buiten wordt gegeten want je weet maar nooit. Een likje zweet gecombineerd met een bammetje kaas gaat er bij mij altijd wel in.

En nu komt de volgende grote klus eraan: de keuken, bijkeuken en toilet. Alles moet eruit, alles moet gesloopt, alles moet verplaatst. De laatste grote verbouwing voor dit huisje uit 1928. Je zou zeggen: “Hannes, je bent wel gewend, appeltje eitje toch?”

Maar weet je wat er is gebeurd? Doordat de keuken gesloopt moet worden, gaan mijn baasjes een tijdelijke keuken bouwen in de schuur en dat heeft er voor gezorgd dat mijn voerbak en mijn voorraad brokken zijn verplaatst. Schandalig! Elke keer weer ben ik op zoek naar waar ik mijn diner geserveerd krijg. Laat staan dat ik weet waar de snackbox is gebleven die normaal gesproken een vaste plaats heeft in de keuken.

Uit bittere armoe verstop ik mij onder de gordijnen want straks… straks moet ik ook nog verhuizen naar de schuur, je weet maar nooit met die baasjes van mij.