Klussen
Van nature ben ik een behulpzaam type. Ik help waar ik kan. Gevraagd en ongevraagd. En ook deze week heb ik mijn beste beentje voor gezet.
Zo heeft het met regelmaat geregend. Maar er waren ook zeker momenten dat het droog was buiten. Om geen risico te lopen om nat te worden, nam mijn baasje dan een paraplu mee. Handig om de eerste druppels te weren, onhandig als je ook nog een boodschappentas in de ene hand hebt en de riem in de andere. Waar laat je dan de plu? Nou, ik ben de beroerdste niet en help een handje of mondje in dit geval.
Wel een gevalletje van jammer dat er daarna kleine gaatjes van mijn hoektanden in de stof verschenen. Geen idee hoe dat gekomen is. Ik heb nog wel zo mijn best gedaan.
Op het strand help ik graag weglopende honden terug te brengen naar hun baasje. Ben ik goed in hoor. Vandaag kwam er weer zo’n formaatje saucijs achter mij aan. Luid keffend en rennend, had het kleine monster het op mijn bal voorzien. Gelukkig ben ik met mijn lange poten sneller dan zo’n knakworst. Door al het geren en geblaf was de tekkel even kwijt waar zijn baasje was. Wederom, ik ben de beroerdste niet, en hielp het monster de weg terug te vinden door voor hem uit te rennen richting zijn eigenaar.
Vlak voordat we bij deze meneer waren aanbeland, schoot de tekkel in de versnelling en passeerde mij voorlangs om daarna links langs zijn baasje te schieten. Door deze onverwachte beweging, schoot ik naar rechts en raakte daarbij op volle snelheid de knieholte van de oude baas. Hoe moest ik nu weten dat het zijn slechte knie was waar ik 36 kilo boxergeweld tegen aan gooide?
Al trekkenbenend strompelde de man het strand weer af, met zijn tekkel strak naast hem lopend. En mijn baasje had het schaamrood op haar kaken staan. Ik kon alleen maar denken, die hond heb ik toch maar weer mooi herenigd met zijn eigenaar. Toch iets om trots op te zijn.
De laatste klus van de dag, waar ik altijd een grote rol voor mijzelf zie weggelegd, is de klus om mijn baasjes op tijd naar bed toe te krijgen. Vaak valt mijn baasje ’s avonds in slaap op de bank. Gezellig hoor, daar niet van, maar het is zo veel comfortabeler als ze gewoon in bed gaat liggen.
Dus na het eten, als ik mijn laatste ronde heb gelopen, ga ik aan de voeten van mijn baasje liggen. Net voordat ze haar hoofd op het kussen van de bank neerlegt, laat ik een paar kleine pufjes. Je hoort ze bijna niet. Zo zacht en zo gemeen. Want de zware lucht die via mijn billen naar boven vervliegt, dringt onmiddellijk door naar de neusgaten van baasje. Aangezien ik al lig, is de enige optie van baasje om aan haar stutten te trekken en richting de slaapkamer te gaan.
Missie geslaagd. Baasje op tijd naar bed en ik heb heerlijk het rijk alleen. Zodat ik op mijn gemakje kan bedenken waar ik volgende week weer mee kan helpen.