Fietskar

Zoals jullie weten “moet” ik nogal veel bij mijn nieuwe baasje. Ik “moet” elke dag vroeg op, ik “moet” veel wandelen en elke dag de duinen in. Ik “moet” vier dagen in de week mee naar het werk van baasje (eigenlijk alleen maar omdat ik thuis de boel verbouw, ook al is de grote baas thuis)

En elke avond “moet” ik spelen met knuffels, flostouwen en ander speelgoed wat ik allemaal heb gekregen. Mijn leven is best zwaar, ik kom amper aan mijn rust toe.

Wat mijn baasje ook geïntroduceerd heeft, naast het vele wandelen samen, is het wandelen naast de fiets. Het begon met de fiets aan de hand en ik ernaast. Gewoon om te wennen dat de trappers er niet aan zitten om in te happen. Daarna reden we kleine stukjes om duidelijk te maken dat springen naast de fiets niet handig is omdat mijn pootjes dan tussen de spaken zouden kunnen komen. En zo langzamerhand werden de afstanden groter, het tempo wat opgevoerd en snapte ik beter dat ik niet de veters uit de schoenen moet trekken tijdens het fietsen omdat die dan vast komen te zitten aan de trappers en baasje dan met een smak op de grond terecht komt. Heb ik allemaal geleerd en dat in 5 weken tijd. Best knap, al zeg ik het zelf. Maar het is weer een activiteit waar ik moe van word. Rennen naast de fiets terwijl mijn baasje met haar dikke derrière op het zadel zit. Het is gewoon niet eerlijk.

De zaak veranderde toen ze vorige week een fietskar kocht. Ik werd helemaal enthousiast. Mijn voorganger, Droppie, heeft hele mooie ritten met de fietskar gemaakt. Helaas was die kar gesneuveld na een aanrijding dus kwam er een gloednieuwe kar voor mij helemaal alleen. Ik zat er al in voordat het ding in elkaar gezet was. Eindelijk een activiteit wat er voor ging zorgen dat ik niet moe zou worden terwijl we toch samen op pad zouden gaan. Ik was mij al aan het verheugen op ons eerste ritje.

Afgelopen vrijdag was het dan zover. Het is 7 uur ‘s ochtends. In plaats van een flinke ochtendwandeling voordat we samen met de auto naar het werk gaan, stond nu de fiets klaar. Met de kar erachter. Ik stond helemaal te trappelen van ongeduld. Natuurlijk zou ik de warmte van de auto missen, maar hoe heerlijk is het om rond gereden te worden als een echte prins. In de fietstas ging mijn ontbijt en mijn lunch. Een heerlijk dik kleed werd in de kar gelegd. De winterjas van Drop kwam zelfs tevoorschijn voor het geval dat ik het koud zou krijgen, want het vroor lichtjes.

Ik duwde met mijn lange snoet tegen de deuropening van de kar. “Even wachten nog Hannes”, zei mijn baasje. “Eerst een stukje lopen naast de fiets, want je moet je behoefte nog doen.” Ik duw nog eens tegen de kar om toch echt duidelijk te maken dat ik erin hoor te zitten en niet ernaast te lopen, maar baasje is onverbiddelijk. “Nee, Hannes, eerst een stukje lopen en dan kijken we wel hoe ver je komt.

Drie kwartier heb ik naast de fiets gelopen. Drie kwartier heb ik uitzicht gehad op die prachtige fietskar. Ik had al zes keer geplast en twee keer gepoept en nog bleef de deur van die prachtige koets dicht. En net toen ik dacht; ik ga in staking, straks word ik nog moe, bleek ik op het werk aangekomen te zijn. En parkeerde mijn baasje de fiets met de ongebruikte fietskar in de stalling.

Nou moe… ik moe… en het ergste was, ook op de terugweg bleef die fietskar voor mij gesloten. Waarom heeft ze dat ding dan gekocht? Voor de sier? Ik teken protest aan!